Przed chwilą

To mógł być prawdziwy pogromca GTA VI, a tymczasem Shrek 2 Remastered cuchnie bagnem [RECENZJA]

To mógł być prawdziwy pogromca GTA VI, a tymczasem Shrek 2 Remastered cuchnie bagnem [RECENZJA]
Nareszcie się doczekaliśmy! Oto najgorętsza premiera roku, wypatrywana z niecierpliwością przez całą branżę. Po ponad dwóch dekadach możemy ponownie zasiąść przed ekranami i odwiedzić miasto, w którym jako dzieci spędzaliśmy niezliczone godziny na doskonałej zabawie. Mowa oczywiście o Zasiedmiogórogrodzie i remasterze Shreka 2. Myśleliście o czymś innym?

W styczniu 2016 roku pojawił się pierwszy trailer „Legionu samobójców” w reżyserii Davida Ayera. Kolorowy, dynamiczny zwiastun, pełen specyficznego humoru, podkreślanego dodatkowo przez „Bohemian Rhapsody” zespołu Queen w tle, został przyjęty wyjątkowo entuzjastycznie. Reklamowa zapowiedź doskonale spełniła swoją rolę. Problem w tym, że nie miała właściwie nic wspólnego z rzeczywistym tworem Ayera, co finalnie przerodziło się dla studia Warner Bros. w małą katastrofę. Entuzjazm szybko ustąpił miejsca rozczarowaniu, a film zebrał kiepskie noty. No dobrze, ale co to ma wspólnego ze Shrekiem 2 Remastered? 

„Wynocha z mojego bagna!”

Do zrecenzowania najnowszego dziełka studia Aspyr Media skłonił mnie trailer obiecujący grę zdającą sobie sprawę ze swoich ograniczeń i w żadnym wypadku niewybitną, niemniej w prześmiewczy sposób przekuwającą swoją przeciętność w atut. Pewnie domyślacie się już, dokąd zmierza ta opowieść: to, co finalnie otrzymaliśmy, ma bardzo niewiele wspólnego z tym, co obiecywała zapowiedź. Przy Shreku jednak nikt nawet nie udawał, że zamierza ratować sytuację, a graczy bez skrupułów wpakowano w bagno. I bynajmniej nie chodzi tu o przytulne mokradła zamieszkiwane przez sympatycznego, choć gderliwego ogra.

Shrek 2 Remastered

Tylko swoją naiwnością mogę tłumaczyć wiarę w Aspyr Media. Studio słynie z przenoszenia leciwych produkcji na nowsze urządzenia – najczęściej możliwie najniższym kosztem, choć nie brak mu w dorobku produkcji o pozytywnych opiniach. W większości entuzjastyczne recenzje dotyczą jednak nie wysiłku włożonego w doprowadzenie nowej wersji do perfekcji, tylko raczej możliwości ponownego obcowania z ciepło wspominaną klasyką. Nie inaczej jest w przypadku Shreka 2. Rzec, że developerzy się nie napracowali, to spore niedopowiedzenie. Podmiana tekstur i modeli postaci (o tych drugich za chwilę) oraz dorzucenie kilku nieistotnych głupotek (do których również wrócimy w dalszej części tekstu) to trochę za mało, by wlać nowe życie w tytuł z początku XXI wieku.

„Dawno, dawno temu, była sobie piękna królewna…”

Cofnijmy się na chwilę do roku 2004 – epoki PlayStation 2, Xboksa i GameCube’a oraz licznych gier towarzyszących debiutującym wówczas kinowym superprodukcjom. Wtedy to na konsolach ukazał się tytuł skierowany do fanów, którym po premierze drugiej części przygód zielonego ogra wciąż było mało świata baśniowej komedii. Shrek 2 reprezentował gatunek action adventure i pozwalał wcielić się w kilka postaci znanych z animacji. Bohaterowie wymieniali się w poszczególnych etapach, ale na ekranie zawsze towarzyszyła nam czwórka śmiałków. Każdy z nich dysponował unikalną umiejętnością. Tytułowy protagonista np. potrafił przenosić ciężkie przedmioty, Fiona spowalniała czas, Osioł kopnięciem niszczył kłódki, a Ciastek rzucał specjalną przekąską zwabiającą pobliskich przeciwników.

Shrek 2 Remastered

Gra podążała śladem fabuły filmu, ale ta była właściwie wyłącznie przedstawionym w formie tekstu pretekstem do przeczołgania gracza przez kolejne epizody wypełnione walką, niezbyt skomplikowanymi zagadkami logicznymi, a także specjalnymi wyzwaniami noszącymi nazwę „Pora dla bohatera”, podczas których przejmowaliśmy kontrolę nad wybraną postacią i oddawaliśmy się przewidzianej wyłącznie dla niej aktywności. I tak np. pokonywaliśmy tor przeszkód na grzbiecie smoka, innym razem wciskaliśmy kombinację klawiszy, śpiewając razem z Fioną, a jeszcze kiedy indziej przeskakiwaliśmy po platformach w skórze Kota w Butach.

Konsolowy Shrek 2 daleki był od gry wybitnej, co najlepiej pokazuje średnia ocen, wahająca się – zależnie od platformy – między 5,5 a 7. Siła marki, różnorodność zadań, całkiem przyjemna opcja zabawy z żywym kompanem oraz niewygórowane wymagania młodych odbiorców sprawiły jednak, że ten średniak po dziś dzień jest ciepło wspominany przez sporą rzeszę graczy. Jako że chyba na niczym nie robi się obecnie tak łatwych pieniędzy jak na nostalgii, nie sposób się dziwić, że i po ten tytuł sięgnęło studio Aspyr Media – niedościgniony mistrz w realizacji koncepcji „zarobić, a się nie narobić”.

Shrek 2 Remastered

„Naprawdę, stary, zainwestuj w Tic Taki, bo ci jedzie!”

Niepotwierdzona w chwili pisania tych słów opinia wielu recenzujących ten tytuł na Steamie głosi, że podbicie rozdzielczości tekstur zawdzięcza on po prostu wrzuceniu ich do modelu AI. Jednak nawet jeśli wskazujące na to przesłanki nie okażą się prawdą, trudno oczekiwać, by gra sprzed trzech generacji po delikatnym wyostrzeniu stała się nagle ładna. Tym bardziej że prócz otoczenia zmian doczekały się także modele postaci.

Proces decyzyjny w tej materii polegał chyba na rzucie kostką, bo widać tu absolutny brak konsekwencji. Niektórzy z bohaterów, jak Kot w Butach, Ciastek czy Magiczne Zwierciadło, wyglądają identycznie jak ich filmowe odpowiedniki. Inni, jak Shrek, Fiona czy Osioł, przypominają wersje zamówione z Temu. Wszystko to blednie jednak przy prezencji Czerwonego Kapturka. Jej wielkie, martwe oczy, przywodzące na myśl memiczną „Overly Attached Girlfriend”, będą mi się śnić po nocach.

Shrek 2 Remastered

Nie wiem, na co przeznaczono czas zaoszczędzony na modelach postaci. Na pewno nie na odświeżenie generowanych na silniku gry cutscenek. „Cutscenka” to jednak dość mocne słowo, bo najczęściej możemy obserwować po prostu statyczną postać wypowiadającą kilka zdań przed rozpoczęciem jakiejś aktywności. Przerywniki nie zostały przeskalowane do pełnego ekranu i wciąż wyświetlane są w proporcjach 4:3. Przy każdym z nich obraz „uroczo” zwęża się do małego okienka, by po chwili wrócić do „ustawień fabrycznych”. Doprawdy, wspaniały efekt.

„Daleko jeszcze?”

Nic nie zmieniło się względem pierwowzoru w kwestii wykrywania kolizji. Zdecydowanie zbyt często największą przeszkodą na drodze do wykonania zadania są kręcące się pod nogami postacie sterowane przez komputer. Sprawy nie ułatwia notorycznie wariująca kamera, czasem jedynie utrudniająca celowanie czy podnoszenie przedmiotów, a czasem całkowicie niepozwalająca na dokładne wymierzenie skoku, co kończy się upadkiem w przepaść i koniecznością powtórzenia fragmentu rozgrywki.

Wciąż mało? Dorzućmy więc jeszcze problem z wykryciem drugiego pada, który skutecznie uniemożliwił mi rozegranie kanapowego multiplayera, a także kompletnie niezrozumiałą decyzję dotyczącą trybu online. Pomimo aktywacji tytułu na Steamie gra wymaga od użytkownika posiadania konta na platformie Epic Games Store. Dlaczego? A dlaczego nie?

Shrek 2 Remastered

Poza dyskusyjną oprawą graficzną nie widzę właściwie żadnego elementu produkcji, do którego Aspyr dodałoby cokolwiek od siebie. Ach, przepraszam, zapomniałem o najważniejszej, jakże oczekiwanej nowości: trybie fotograficznym. Prawdopodobnie włączycie go raz i – onieśmieleni mnogością dostępnych opcji – będziecie omijać szerokim łukiem.

Z naszej polskiej perspektywy do listy minusów muszę też dołożyć brak dubbingu. Nie miała go wprawdzie również pierwotna wersja gry, ale głosy Zbigniewa Zamachowskiego, Jerzego Stuhra czy Wojciecha Malajkata stanowią jeden z fundamentów ogromnego sukcesu, jaki odniosła w Polsce filmowa seria o zielonym ogrze. Bez nich ścieżka dźwiękowa brzmi zwyczajnie niepełnie.

Shrek 2 Remastered

„Madre de Dios, Julio Iglesias, FC Barcelona…”

Fanów wersji z 2004 roku, gotowych urządzić mi scenę wypędzania Shreka z bagien (z widłami i pochodniami), pragnę nieco uspokoić: to wciąż całkiem grywalna produkcja. Może trochę siermiężna, ale dokładnie taka wydałaby się nam obecnie gra odpalona z krążka włożonego do PlayStation 2. Jeśli przymknie się oko na niedzisiejsze rozwiązania, można spędzić z nią jakieś 6–8 godzin, nieźle się bawiąc.

I taką opcję polecam chcącym przypomnieć sobie tytuł z dzieciństwa. Oceniam jednak remaster, nie podstawową wersję. Żądanie ponad 100 zł, a w wypadku wydań konsolowych aż 150 zł, za tak marny nakład pracy uważam za kompletne nieporozumienie.

Shrek 2 Remastered – ocena i podsumowanie

OCENA: 4

PODSUMOWANIE: Shrek 2 Remastered to przykład odświeżenia, które niewiele ma wspólnego z faktycznym przywracaniem do życia klasycznego tytułu. Developerzy ograniczyli się do kosmetycznych zmian, nie rozwiązując problemów oryginału, a miejscami wręcz pogarszając jego odbiór wątpliwymi projektami postaci i niedopracowaną oprawą graficzną.

PLUSY:

  • różnorodność wyzwań dla bohaterów;
  • miejscami humor filmowej serii;
  • to wciąż ta sama gra co w erze PS2.

MINUSY:

  • to wciąż ta sama gra co w erze PS2;
  • dyskusyjne poprawki projektów postaci;
  • problemy z kamerą i sterowaniem;
  • głupota AI towarzyszy;
  • nieprzeskalowane cutscenki;
  • konieczność logowania się do Epic Games Store’a;
  • brak polskiego dubbingu;
  • ogólne lenistwo twórców remastera.

Dołącz do dyskusji