Kryzys nabiera rozpędu. Problem z ropą i helem może przełożyć się na ceny Nintendo Switcha 2

Nintendo Switch 2 jest chyba ostatnim sprzętem, który jeszcze trzyma się na placu boju – i jak do tej pory utrzymuje cenę z czasu premiery. To jednak, według byłego menadżera sprzedaży Nintendo, nie jest stan, który potrwa wiecznie. Podwyżka jest nieunikniona – rosnące ceny ropy, konflikt w Iranie i globalny niedobór komponentów, napędzany przez sztuczną inteligencję, nieco przyspiesza decyzję.

Były pracownik Nintendo, który występuje anonimowo jako „Sean” powiedział wprost w podcaście Kit & Krysta, że jest nieuniknione: cena Switcha 2 będzie musiała wzrosnąć właśnie przez te trzy czynniki. Nintendo walczy trochę w sądzie z administracją Trumpa, ale cła na towary z Chin i Wietnamu (gdzie produkuje się większość sprzętu japońskiego giganta) znacząco podnoszą koszty. Firma musiała już nawet opóźnić przedpremierowe zamówienia, żeby trochę zmitygować sytuację.

Centra danych z kolei pożerają pamięć DRAM jak szalone. Ceny wystrzeliły w górę, w niektórych przypadkach nawet o kilkaset procent. Nintendo zapewniało, że monitoruje sytuację i być może dałoby się uniknąć katastrofy, gdyby wszystkie trzy czynniki nie złożyły się na siebie.

Najmniej oczywistym, ale kluczowym problemem jest wojna z Iranem. Poza wzrostem cen ropy (czyli transportu) problemem może stać się przerwa w dostawie helu produkowanego na Bliskim Wschodzie, niezastąpionego w produkcji półprzewodników i płytek krzemowych używanych w konsolach i kartridżach.

Nintendo będzie próbowało łagodzić cios: na przykład poprzez tańsze cyfrowe wersje gier, co ma uczynić podwyżkę cen nieco bardziej znośną. Firma czerpie też zyski z gadżetów, praw autorskich, filmów i parków rozrywki.

W Polsce konsola kosztuje teraz koło 2200-2400 złotych. Podwyżka na rynku amerykańskim mogłaby przełożyć się na dodatkowe 200-400 zł u nas.

Podwyżka – być może wcale nie pierwsza – pozostaje więc kwestią czasu w świecie, który staje się stopniowo coraz mniej stabilny. I na razie, dzięki tym konsolom i grom, mamy jeszcze gdzie uciec przynajmniej w naszych głowach. Przynajmniej, dopóki nas na to stać.