Zapraszamy na wystawę JEŚLI/TO. Metodologie i narracje w grach komputerowych

Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski zaprasza na wystawę JEŚLI/TO [IF/THEN]. Ekspozycja poświęcona jest metodologiom i narracjom wykorzystywanym w grach komputerowych oraz ich roli we współczesnej sztuce digitalowej. Tytuł nawiązuje do języka programowania, jak i ludzkiego, codziennego gdybania. Czy strategie narracyjne znane z gier mogą być odpowiedzią na fragmentaryczną komunikację naszych czasów?

JEŚLI/TO [IF/THEN] skupia osoby artystyczne rozpoznające moment, w którym jako ludzkość wkroczyliśmy w fazę definiowaną mianem postnarracyjnej kondycji. Nie chodzi o zmierzch czy koniec narracji, ale raczej o ich rozrost i rozprzestrzenianie się. Opowieści migrują poza tradycyjnie rozumiane formy. Przenikają do naszego widzenia peryferyjnego i rezonują tuż pod progiem świadomości, samoczynnie generując się w szczelinach powstałych między tym, co wybraliśmy, a tym, co wybrało
nas. Na wystawie te niewidzialne narracje można zobaczyć, dotknąć i podać w wątpliwość.

Tytuł wystawy funkcjonuje na wielu płaszczyznach jednocześnie. W programowaniu if/then tworzy podstawową konstrukcję warunkową — impuls kodu — pobudzającą maszynę do myślenia. Ale to także
struktura proroctw, baśni, lęków i obsesji. Jeśli otworzysz te drzwi… Gdybym tylko… Jeśli to potrwa dłużej… Każda decyzja człowieka zaklina się między warunkiem a konsekwencją.

Język polski strukturę jeśli/to dodatkowo obciąża piętnem stuleci historii pisanych w trybie przypuszczającym, klątwą roztaczanych wizji pełnych mogło być i powinno było być. Kultura gdybania i nastrój przypuszczeń tworzące idealne środowisko do rozwoju gramatyki spekulacji, alternatywnych wersji historii i podświadomych konfabulacji tkwią w polszczyźnie zakorzenione głęboko w postaci obsesyjnie powtarzanego pytania: co by było, gdyby…?, i w mglistych zaprzeczeniach: gdyby nie
to…, jakby było inaczej… Struktura gramatyczna zaczyna przypominać rodzaj kulturowej pamięci – działa jak mięśnie zapamiętujące powtarzalne sekwencje ruchów. Składnia natomiast kształtuje sposób myślenia oparty na zbiorze wielu możliwych scenariuszy zamiast pojedynczych prawd.

Wystawa ani nie proponuje gotowych rozwiązań, ani nie oferuje ucieczki poza tryb przypuszczający. Jest przestrzenią do świadomej, krytycznej, ale też zabawowej eksploracji i weryfikacji warunkowości. Do testowania granic systemów, w których funkcjonujemy, do znajdowania błędów — pęknięć, z których przedostaje się nieznane. I do swobodnej praktyki sposobów na przetwarzanie i bycie przetwarzanym.

Wszystkie szczegóły na stronie Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.