15
Ta fenomenalna gra RPG skończyła właśnie 10 lat, a mało kto o niej słyszał
Pierwszy raz uniesiemy brew na etapie dodawania produkcji Iron Tower Studio do koszyka. W końcu mało która gra ostrzega potencjalnego nabywcę i każe mu się dwa razy zastanowić, czy to na pewno doświadczenie dla niego, nim ten zdecyduje się na zakup. Większość obiecuje nam złote góry, nawet jeśli po instalacji okazuje się czymś bardzo nieprzyjemnym zapakowanym w ozdobny papier.
Druga brew nieuchronnie spotka się ze swoją towarzyszką na środku czoła, gdy po kwadransie rozgrywki zaakceptujemy propozycję podejrzanego przedsiębiorcy, lecz zamiast spodziewanego zadania pobocznego i prostej walki z bandytami zostaniemy zglanowani przez trójkę drabów, nim nadejdzie na nas kolej w inicjatywie, a ekran informujący o końcu przygody wyśmieje naszą naiwność i pazerność. To jedna z wielu lekcji, jakie odbierzemy w pierwszych godzinach spędzonych z The Age of Decadence.
War, war never changes
Debiutancka produkcja niezależnego studia daje nam w kość od pierwszych minut rozgrywki i nie ukrywa swojego rodowodu — to hardkorowy erpeg z domieszką walk taktycznych żywcem wyjętych z ubiegłowiecznych Falloutów, który każe nam się odnaleźć w brutalnym i niemoralnym świecie, niedającym się podzielić na binarne pojęcia dobra i zła, gdzie walka powinna być ostatnią deską ratunku, a nie domyślnym sposobem rozwiązywania problemów. Setting również był inspirowany klasyczną serią i łączy stylistykę chylącego się ku upadkowi antycznego Cesarstwa Rzymskiego z najprawdziwszą postapokalipsą.
Tło wydarzeń stanowi dawna wojna między niegdyś potężnym Imperium i ludem Qantari. Według legend eskalacja konfliktu doprowadziła do tragedii, gdy imperialni magowie przywołali i spętali potężne kosmiczne byty, by odpowiedzieć na zagrożenie ze strony będących na usługach wroga demonów. Efekt tych działań możemy podziwiać w grze — Imperium przestało istnieć, jego toksyczne tereny, wyjałowione przez niekontrolowany użytek magii i technologii, stały się areną starć między walczącymi o kontrolę nad resztką tego śmietniska szlacheckimi domami, miasta popadły w ruinę, a po pustkowiach rozbijają się łupieżcze bandy.
Punkt wyjścia jak w najprawdziwszej postapokalipsie, czyż nie? W takich realiach przyszło żyć naszej głównej postaci. Nie jest ona nikim wyjątkowym, ma jednak to szczęście, że czystym przypadkiem wchodzi w posiadanie mapy prowadzącej do zaginionej świątyni, której odnalezienie może poważnie zachwiać balansem sił w regionie.
Życie to sztuka wyborów
Poszukiwania przeciągną nas przez trzy rozdziały, a w każdym z nich odwiedzimy inne miasto — od prowincjonalnego, sypiącego się Teron, przez Maadoran, podupadłą perłę w koronie Imperium, aż po rządzony przez religijnego szaleńca Ganezzar. Pod tym względem The Age of Decadence jest dość liniowe i kompaktowe, nie dostajemy do dyspozycji ani otwartego świata, ani dziesiątek szczegółowych lokacji do odwiedzenia. Nieszablonowe podejście twórców do opowiadania historii daje o sobie znać, gdy zagłębimy się w system frakcji.
Tych znajdziemy siedem — imperialni gwardziści, gildia złodziei, zabójców, kupców, a także trzy rody szlacheckie. Podczas tworzenia postaci możemy zdecydować się na członkostwo w dowolnej z gildii lub służbę władającemu Teron rodowi Daratan. Mamy także kilka opcji „niezrzeszonego” startu jako najemnik, podróżnik mędrzec czy wędrowny oszust, ale do każdej z grup możemy dołączyć po rozpoczęciu gry, włączając w to możliwość zdradzenia obecnego pracodawcy.
Wybór strony zmienia właściwie wszystko — od otwierającej sceny, przez sposoby rozwiązywania konfliktów i odwiedzane lokacje, aż po dostępne zakończenia, których jest tu kilkadziesiąt. Choć wydarzenia głównej linii fabularnej w każdym przejściu będą mniej więcej takie same, nasza rola w nich będzie się diametralnie różnić.
Dzień świstaka
Weźmy na tapet pierwszy rozdział (dostępny za darmo w formie dema), kręcący się wokół próby przewrotu w Teron. Jako żołnierz imperialnych gwardzistów w finale wątku weźmiemy udział w nalocie na siedzibę gildii zabójców w akcie zemsty za śmierć dowódcy, jako asasyn musimy uciec przed wspomnianym linczem, członek gildii złodziei wykorzysta chaos, aby wywieźć z niego skradziony władcy miasta skarb, a kupiec będzie smacznie spał, bo lwią część roboty wykonał wcześniej, przekupując i zastraszając, by sprowokować pozostałe strony do pochopnych działań.
Potencjał na kilkakrotne rozgrywanie The Age of Decadence jest z tego powodu olbrzymi, bo w trakcie jednego przejścia nie da się zobaczyć wszystkiego. Raz za razem możemy budzić się w Teron i sprawdzać różne ścieżki niczym w powtarzającym się śnie, a niektóre z nich potrafią być naprawdę zaskakujące. Konsekwencje naszych działań uderzają w nas na każdym kroku, a gra skłania do kilkukrotnego zastanowienia się, nim podejmiemy nawet błahą decyzję.
Remind yourself that overconfidence…
Choć wiele erpegów wynagradza obwąchiwanie każdego dostępnego kąta i kończenie wszystkich zadań pobocznych, choćby wydawały się nam głupie lub niezgodne z charakterem prowadzonego przez nas bohatera, tutaj specyfika opowiadanej historii oraz mechanik sprawia, że wielokrotnie możemy dostać po głowie za próby łapania kilku srok za ogon lub nie być w stanie rozwiązać sprawy po naszej myśli.
Świat The Age of Decadence jest brutalny. Idealiści i naiwniacy szybko lądują w piachu, a gra nie ocenia nas negatywnie za podchodzenie do problemów nie po dżentelmeńsku. Ten bandyta, którego oszczędziliśmy w pierwszym rozdziale, nie zdecyduje się magicznie na resocjalizację, tylko powróci, by dalej uprzykrzać nam życie. Mędrzec, na prośbę konkurenta wypędzony przez nas z miasta, poskarży się lordowi i za jego sprawą to nas czeka wygnanie, jeśli nie będziemy wystarczająco stanowczy w działaniach.
Walki, szczególnie te opcjonalne, potrafią być diabelnie trudne. Jeśli nie musimy nadstawiać karku, to warto ich unikać, bo nierzadko przeciwnicy przeważają liczebnie. Niepotrzebne chojrakowanie zwykle kończy się śmiercią, szczególnie dla postaci specjalizującej się w innych dziedzinach, niż wojaczka.
Skup się!
Jest to podejście wyjątkowo satysfakcjonujące, bo możemy przejść The Age of Decadence bez konieczności zabijania ani jednego przeciwnika. Złotousta postać będzie w stanie wyślizgnąć się z większości sytuacji kryzysowych, złodziej przemknie chyłkiem, a mędrzec aktywuje pradawną maszynerię i dowie się prawdy o świecie, być może w procesie stając się bogiem. Sposobów na dotarcie do finału mamy wiele, lecz żeby go osiągnąć, gra wymusza na nas specjalizację.
Postaci od wszystkiego są tu wyjątkowo do niczego, ponieważ większość wyzwań pokonujemy, sprawdzając poziom jednej z kilkunastu umiejętności. Pula punktów doświadczenia jest dość ograniczona, więc rozwijając postać zbyt szeroko, możemy zamknąć sobie wiele bram. Z tego samego powodu trzeba być bardzo uważnym, przypisując na starcie atrybuty — możliwości ich zwiększenia nie ma wiele, a zbyt niski poziom któregoś z nich może zablokować przed nami całe lokacje czy opcjonalne wątki.
Konsekwencje twoich czynów
Mimo zamkniętości świata mało która produkcja daje nam tyle swobody, w tym wolności do popełniania własnych błędów. Gdzie w końcu można ominąć jedną trzecią gry, wysadzając w pobocznej misji całe miasto? Możliwych ścieżek jest tu tak dużo, że trudno byłoby rozpisać wszystkie opcje w formie grafu i nie dostać oczopląsu.
Mnogość wykluczającej się zawartości i niekiedy niesprawiedliwa trudność może nie być dla każdego, ale jeśli zagryziecie zęby i przymkniecie oczy na graficzne ubóstwo oraz toporność mechaniki, otworzy się przed wami erpeg z aspiracjami, gdzie poczujecie, że decyzje naprawdę mają znaczenie, a wybory nie są zaledwie iluzją.
Czytaj dalej
-
2
Ojciec Fallouta ma własną definicję immersive sima. „O immersive simie i dobrym RPG stanowią według mnie te same elementy”
-
8
Przekleństwo RPG Obsidianu – The Outer Worlds 2 i Avowed są skazane na drugą ligę, bo brakuje im jednego magicznego składnika
-
![Godny następca Gothica? Of Ash and Steel odziedziczyło po kultowym RPG wszystko, co dobre i złe [RECENZJA]](https://cdaction.pl/wp-content/uploads/2025/12/of-ash-616x420.jpg)
3
Godny następca Gothica? Of Ash and Steel odziedziczyło po kultowym RPG wszystko, co dobre i złe [RECENZJA]
-
1
The Blood of Dawnwalker już nie wieje drewnem rodem z Gothica. Ta polska gra RPG ma szansę zostać jedną z najgłośniejszych premier 2026 roku
Świetna gra. Polecam przejść ją za pierwszym razem w wybrany przez siebie sposób, a za drugim razem loremasterem, by poznać wszystkie tajemnice tego świata.
Kocham Vince’a i w ogóle wszystkie 3 produkcję z jego studia, AoD jest jednym z moich comfort games (ich sci-fi post-earth erpeg Colony Ship też <3 ), niestety tak Iron Tower jak i Styg jakoś nie skorzystali na fali popularności indie cRPGów i całym ich renesansie. Może to przez poziom trudności (dla mnie idealny, nareszcie cRPG gdzie walka jest śmiertelnie niebezpieczna, a nie wystarczy trochę pogrindować albo rzucić odpowiednią kombinację czarów żeby wygrać – słaba postać to słaba postać i nawet korzystając ze wszystkich taktycznych dobrodziejstw, zginie w moment jeśli nie nadaje się do walki, chociaż taki glass cannon assassin z możliwością rżnięcia gardeł skillcheckiem w dialogach potrafi wyrównać szanse całkiem ładnie). Iron Tower nie planuje w dającej się przewidzieć przyszłości tworzyć pełnoprawnych erpegów, bo ich model hardcorowej rozgrywki trafił do niedużej, wiernej grupy fanów, ale szerszego grona odbiorców, zwłaszcza młodych, nie przekonał, a Vince jest uparty i nawet jak chcieliśmy się całym community zrzucić na crowdfunding, to odmówił, bo on chce żeby gra broniła i sprzedawała się sama. Myślę, że w PL i innych krajach słowiańskich gra miałaby lepszy odbiór, gdyby więcej naszych graczy potrafiło grać po angielsku. W złotej erze wszystkie erpegi były tłumaczone (chociaż z opóźnieniem nawet do roku, więc napaleńcy jak ja i tak grali w RMF) i nasz lud je uwielbiał, nawet te toporne i trudne, teraz większość indyków się nie tłumaczy, a duża część graczy dalej by chciała polonizowanych tytułów, nawet jeśli proza sporo na tym traci. Szkoda, AoD, Dungeon Rats I Colony Ship, albo takie Underraila od Styga, na pewno trafiłyby u nas na podatny grunt, zwłaszcza wśród starców
A w ogóle, to tak – specjalizacją jest nagradzana i źle stworzona postać nie zrobi 80% questów pobocznych, będzie ciągle ginąć, zablokuje się na jakiejś walce, a jej wybory będą bardzo ograniczone, ale jak ktoś już pozna lepiej mechanikę gry, to postaci hybrydowe są bardzo satysfakcjonujące. Waleczny, sprytny loremaster, który braki w sile nadrabia wyśmienitą kuszą, truciznami i bombami i nie zawaha się zabić dla zysku lub wiedzy. Charyzmatyczny członek gildii zabójców, który będzie lawirował zarówno w społecznym ścieku jak i w wyższych sferach i podstępem lub w cieniu, ale zawsze dostanie swoją ofiarę (albo zdradzi mocodawców w ramach politycznego power maxxxingu). Poddany lorda, rycerz-dyplomata czyli Praetor, który jednak nad miecz przedkłada sztylety, rżnięcie gardeł critical strikiem i miesza streetwise skill z etykietą i dyplomacją też będzie świetnym agentem owego lorda, albo po drodze znajdzie sobie nowego, lepszego.
Nie można robić Jacków Wszystkich Handlów, bo wtedy się zginie jeszcze w prologowym miasteczku, ale ciekawe hybrydy dają dużo opcji do RP i do zobaczenia większej ilości lokacji i questów, nawet jeśli z początku będzie trudniej.
@Lotnik_Xaos
Oj z tą polonizacją zgadzam się w 100%.
Sam swego czasu odpuściłem „Dekadencje”, bo wówczas mój angielski był na poziomie sraki. Ale chyba dam szanse, w szczególności że gra potrafi stać za grosze.
Dungeon Rats poszedłem full w charyzmę – polecam każdemu 😀
TA GRA RPG SKOŃCZYŁA 10 LAT I NIKT NIE ZŁOŻYŁ JEJ ŻYCZEŃ [ZOBACZ JAKA]
Czy można ją dostać na gog?
@KapitanZbik: nie jest to clickbait, więc komentarz nietrafiony, na wyświetlającym się wraz z linkiem obrazku widać od razu, że to Age of Decadence. Ponadto każda próba popularyzacji gier Vince’a jest czynem szlachetnym i godnym pochwały
@lukesawicki:
Oczywiście, że jest na GOGu, wszystkie produkcję Iron Tower są na GOGu, dużo bardziej dopracowane i trochę bardziej noob-friendly Colony Ship również. A jeśli masz jakiekolwiek pytania czy problemy to Vince lub Eric odpowiadają praktycznie na każdy założony temat na ich forum oraz na podporach ich gier na Stronie, na ich subreddicie i w nitkach na RPG Codex też
@KapitanZbik nikt jej nie złożył życzeń, bo jest ze wsi 🙁
@Lotnik_Xaos tak średnio bym powiedział, bo jak ktoś gry nie zna, to taki obrazek nic mu nie powie. IMO absolutnie wciąż clickbait.
Gra świetna, ale niestety o wiele za krótka. Skończyła mi się kiedy dopiero zaczęła się na poważnie rozkręcać. A szkoda, bo pewne wybory, których gra pozwala dokonac, były interesujące i żadko spotykane w grach (Np. przez swój wybór zablokowałem sobie cała jedną lokację i możliwość zwiedzenia jej)
@Amber Mozart:
Myślę, że opuściłeś więcej wątków, w takim razie, bo aż tak strasznie krótka to nie jest. Między 20 a 30h na jedno przejście, ale gra została zaprojektowana specjalnie pod wielokrotne przejścia i nie jest się w stanie zobaczyć nawet połowy dostępnego contentu za jednym razem. Wybór backgroundu/profesji zmienia całkowicie wątek główny i kontekst w jakim go widzisz, a Twoje staty i skille zmieniają dostępne questy, opcje dialogowe (a co za tym idzie – dalsze konsekwencje), opcje radzenia sobie z questami, możliwość odkrywania lokacji, etc. Ja wiem, że dzisiejsi ludzie żyją w biegu i często chcą jak najwięcej wyciągnąć z pojedynczego przejścia, ale to nie taka gra i nawet nie ma co próbować. IMO absolutnie nie jest za krótka, jej długość jest w sam raz pod to żeby próbować jej wielokrotnie, a jakby miała 50+ godzin, to by nie była tak łatwa do powtórzenia
@Solgar87: nie wiem jak to działa w mainstreamie growym, bo pojawiłem się tu przypadkiem, ale w jakimkolwiek cRPGowym community pokazanie takiego obrazka (a jedna z wyświetlanych wersji zawiera też logo) nie jest niczym tajemniczym i każdy raczej rozpoznaje okładki/loga, nawet jeśli sam jeszcze gry nie skończył. No i tak jak mówiłem wcześniej – nawet gdyby to był clickbait, a próba zapoznania mało popularnej w PL ambitnej gry, której dev za to NIE płaci, bo nie ma kasy na żaden marketing, co mi sam mówił nie raz, to raczej nie clickbait, no ale przyjmijmy – to byłby to szlachetny i dobry clickbait, bo więcej ludzi powinno gry Iron Tower poznać. Nie tylko Iron Tower, tak btw, bo jest masa wybitnych RPGów indie i AA, w które rodzimi gracze nie grają, bo się nie chciało uczyć Angielskiego w szkole
@Lotnik_Xaos Nie wykluczam. Niestety pomiędzy dzieckiem i pracą chwilowo nie mam czasu na drugie podejście, wiec opieram się tylko na tym co sam zobaczyłem i na własnych odczuciach. A, że gra byla bardzo dobra, to by się chcialo wiecej, więc wydaje się krótsza niż by się chciało.
Na wishlist’cie od 8 lat:D coś nie mogę się zdecydować na zakup
Wygląda trochę jak Neverwinter Nights