15
Powrót do Silent Hill – recenzja. Panowie, jak można było to aż tak spartolić?
Wciąż trudno mi uwierzyć, jak to wszystko się potoczyło — scenarzyści dysponowali przecież świetnym materiałem wyjściowym w postaci legendarnego Silent Hilla 2, zaś Konami jeszcze w 2022 szumnie zapowiadało wielki powrót kinowych adaptacji serii. Aby osiągnąć postawiony przed laty cel, zaangażowano uznanego, acz nieco zapomnianego dziś reżysera Christophe’a Gansa, najlepiej rozpoznawalnego z zaskakującego i całkiem udanego „Braterstwa Wilków” sprzed ćwierć wieku. To rzecz jasna szmat czasu, przypomnę więc, że fani gier mogą kojarzyć Francuza przede wszystkim z niezłego „Silent Hilla” z 2006, czyli jednej z pierwszych nowożytnych ekranizacji gier, której seans nie wywoływał torsji od wszechobecnego krindżu.
Nazwisko to nie wszystko
Mimo że wydany dwie dekady temu obraz zestarzał się gorzej, niż go zapamiętaliśmy (zaufajcie mi, odświeżyłem go sobie tuż przed obejrzeniem „Powrotu…”), nadal da się go przełknąć bez większej zgryzoty. Owszem, nie wszystko poszło w dziele Gansa tak, jak byśmy sobie tego życzyli, ostatecznie otrzymaliśmy jednak przyzwoitego straszaka, niewywołującego poczucia straty cennego czasu.
Tym razem miało być lepiej — Christophe ponoć mocno zaangażował się w produkcję kolejnego filmu o Cichym Wzgórzu już od samego początku, pragnąc dostarczyć fanom rzecz bliższą dusznego, smutnego i przejmującego klimatu gier. „Powrót do Silent Hill” stanowić miał adaptację historii Jamesa Sunderlanda, niemniej pozmieniano tu tak wiele, że suma summarum dosłownie NIC nie trzyma się kupy. Jeżeli więc urzekła was niegdyś przygnębiająca opowieść o zrujnowanym psychicznie mężczyźnie, brnącym w głąb licznych koszmarów skołatanego umysłu, z miejsca pogódźcie się z faktem, iż najnowsze dokonanie Gansa to po prostu straszliwy szrot, niemający żadnego podjazdu nawet do przeciętnego fanfika.
To jest dramat, kurka
Jak więc zaadaptowano fabułę kultowej „dwójki”? Otóż opracowany niegdyś przez Team Silent scenariusz bezceremonialnie poszatkowano, wycinając z niego niemalże cały ładunek emocjonalny. Granie symboliką, szeroko pojmowana intymność świata przedstawionego, budowanie napięcia: to wszystko kompletnie wyparowało. Efektem takiego postępowania jest totalnie niezrozumiała wydmuszka. Czy skierowano film zatem wyłącznie do fanów gier? Nie, skądże znowu — historia sama nie może się zdecydować, kto w ogóle mógłby chcieć zwrócić na nią uwagę. Co więcej, fani survival horrorów z całą pewnością wyśmieją prawie wszystkie ujrzane na ekranie ociekające tandetą triki, mierne efekty specjalne i absolutnie beznadziejne dialogi.
Jednym z niewielu plusów „Powrotu do Silent Hill” pozostaje gra aktorska. Wcielający się w Jamesa Jeremy Irvine robi, co tylko może, by wybronić swoją fatalnie napisaną postać. I czasem mu się to udaje, jednakże chwilę później obrywamy zazwyczaj po uszach jakąś nieprawdopodobnie złą linią dialogową, po czym cały czar nagle pryska, a my wracamy do punktu wyjścia.
Hannah Emily Anderson, odpowiadająca za aż trzy postacie (Mary, Marię oraz… Angelę), również nieźle radzi sobie przed kamerą, szczególnie dobrze wypadając podczas romantycznych wspomnień życia związkowego protagonistów. Ale ponownie, nie minie kilka minut nim scenarzyści znowu uraczą nas jakąś zdumiewająco absurdalną kwestią padającą z ust jednej z fikcyjnych kobiet.
Kończ już
Drodzy czytający, napiszę to zupełnie szczerze: zupełnie nie chce mi się więcej pisać o „Powrocie do Silent Hill”. Najchętniej zresztą wymazałbym seans tego barachła z pamięci. Nie marnujcie pieniędzy na tak ewidentny skok na hajs, chyba że nastawicie się stricte humorystycznie, aczkolwiek tak naprawdę nie znajdziecie tu zbyt wielu zabawnych momentów. Krótko mówiąc, szkoda kasy.
Pod względem okołopiekielnych analogii drugi „Sajlent” Gansa zaskakuje przewrotnością, gdyż naprawdę źle jest już na samym początku, a później robi się już tylko gorzej. Nie sposób nie odnieść przecież tej myśli do momentu, w którym zmęczony życiem James Sunderland postanawia zejść w poprzek zbocza do zamglonego miasteczka położonego tuż nad jeziorem.
Ocena: 2
PODSUMOWANIE: Nie mogę uwierzyć, jak można było zmarnować budżet na coś tak miernego. Nawet paździerz pokroju „Silent Hilla: Apokalipsy” z 2012 roku, wypada lepiej od tegorocznego „Powrotu…” Christophe’a Gansa. TRA-GE-DIA.
Czytaj dalej
-
Nowy Silent Hill ma trzymać poziom ostatnich odsłon. Townfall zabierze nas do Szkocji
-
2
Konami prezentuje kolejnego Silent Hilla. W Silent Hill: Townfall trafimy na spowite mgłą wyspy
-
Za chwilę poznamy szczegóły kolejnego Silent Hilla. Konami zaprasza na specjalną transmisję
-
2
„Powrót do Silent Hill” ma dłuższą wersję. Reżyser liczy na jej premierę w przyszłości
Sama prawda. Szkoda na ten szajs czasu, a tym bardziej pieniędzy – splunięcie w twarz fanów giereczkowego pierwowzoru to mało powiedziane.
Trochę przewrotnie, ale to kolejna recenzja, która mnie trochę zafascynowała tym tytułem. No bo skoro jest TAK źle, to może przynajmniej będzie śmiesznie? Dunno
Apokalipsa rzeczywiscie była tego typu filmem, ale z tego co widze to niestety nie jest tak już w przypadku tego dzieła.
Filmy na podstawie gier powinni reżyserować gracze pasjonaci, a nie jakieś dziady z przypadku z Hollywood.
Jak nie jesteś graczem to nie tykaj tematyki gier.
Angelę grała inna aktorka. Recenzja rzeczywiście pod wpływem emocji napisana 😂
Chyba trzeba znowu zagrać w SH2 po tym filmie.
Hej,
mylisz się. Angelę zagrała ta sama aktorka, która wcieliła się w Mary i Marię. IMDb podaje pod tym względem błędną informację. Zweryfikowałem to przed publikacją recenzji.
Pozdrawiam,
autor tekstu.
Nie wierzę że jest tak źle. Zwiastun wygląda całkiem fajnie. Muszę to zobaczyć! Poprzednie części łącznie z apokalipsą dały radę. Nie wierzę, że tu bedzie tragedia…
Bo nie jest tak źle, moim zdaniem bardzo dobry wątek psychologiczny i mocny klimat
Czyli za kilka lat to będzie kultowy film.
Pełna zgoda. Dla mnie jedynym plusem jest muzyka żywcem wycięta z gry. Aczkolwiek tą charakterystyczną nutę muzyki klasycznej to zerżnął z The Evil Within 😂 Ktoś tu się naoglądał let’s play’ów na YouTube przed wyreżyserowaniem tego potworka.
Nie pamiętam kiedy podczas seansu aż chowałem twarz w dłoniach.
Po opiniach o filmach na podstawie gier mam wrażenie, że takie filmy są dla wielu, ale na pewno nie dla fanów gier. Nigdy nie grałem w Borderlands, a film był dla mnie zajefajny.
No, to Spikain ma materiał do zrobienia na kanał CD-A.
Dziękuję za ostrzeżenie przed tą pułapką.
Wszyscy tylko krytykują ogladam właśnie i dla
mnie jest ok, bloober team na pewno maczał paluchy przy produkcji, ogladałem i grałem w silent hilla od kiedy sie pojawił na psx 1 jak i w kinie i zawsze będzie mi sie podobał, chciałbym żeby ktoś zrobił remake The room a następnie zrobił wersję kinową.
Byłem. Widziałem. Bzdury piszecie. To nie jest zły film. Nie zasługuje na aż taką krytykę. Oczekiwania mogą być różne. Wybitny może nie jest. Ale powrót do miasteczka uwazam za całkiem udany. Lokacje są dobrze zrobione. Potwory wyszły nieźle. Z jednej strony dość wierne odwzorowanie niektórych aspektów gry z drugiej różnice w fabule. Kolejna interpretacja Silent Hill2. Grałem w oryginał i remake. Daję filmowi 7 na 10. Warto zobaczyć.