Reżyser „Igrzysk śmierci” boi się GTA 6. Francis Lawrence apeluje do graczy
Francis Lawrence, który obecnie pracuje nad aktorską ekranizacją BioShocka dla Netfliksa, a także jest odpowiedzialny za większość filmowych odsłon popularnej serii „Igrzyska śmierci”, przygotowuje się do kinowej premiery prequela noszącego tytuł „Wschód słońca w dniu dożynek”. Produkcja ma trafić na wielkie ekrany w listopadzie, jednak reżyser z niepokojem patrzy na kalendarz – wszystko przez nadchodzącą premierę GTA 6.

W rozmowie z serwisem IGN filmowiec z rozbrajającą szczerością przyznał, że tak ogromna premiera w świecie gier może odciągnąć widownię od kinowych foteli:
Ciągle myślę o tym, że gra debiutuje w niemal tym samym czasie co nasz film. Mam szczerą nadzieję, że ludzie znajdą czas na jedno i drugie. Zagrajcie w GTA, idźcie do kina na nasz film, a potem wróćcie do dalszego grania.
Obok uniwersum „Igrzysk śmierci” Lawrence od dłuższego czasu rozwija projekt ekranizacji BioShocka dla Netfliksa. Reżyser nie ukrywa, że sam od lat jest fanem gier wideo:
Dla mnie najważniejsze były Metal Gear Solid, BioShock oraz Call of Duty. Dodałbym do tego pierwsze GTA. Co prawda nie grałem w późniejszej części, ale ta pierwsza odsłona robiła w swoich czasach ogromne wrażenie, zwłaszcza pod względem technologicznym. To chyba moje ulubione tytuły.
Droga do przeniesienia podmorskiego świata Rapture na ekrany okazała się jednak wyjątkowo wyboista i trwa już blisko dwie dekady. Lawrence wyjawił, że propozycję wyreżyserowania filmu otrzymał po raz pierwszy od Gore’a Verbinskiego jeszcze w 2009 roku, jednak na przeszkodzie stanęły wówczas napięte harmonogramy.
Później rozmowy w sprawie adaptacji prowadził Guillermo del Toro, jednak – jak ujął to Lawrence – reżyser „nie znalazł wspólnego języka” z twórcami gry. Sam del Toro w niedawnym wywiadzie odniósł się do tamtych wydarzeń w znacznie ostrzejszych słowach, określając rozmowy z autorami BioShocka jako jedne z najbardziej katastrofalnych w swojej karierze.
Oprócz BioShocka Lawrence ma w planach reżyserię adaptacji popularnej serii powieści science fiction „Czerwony świt” autorstwa Pierce’a Browna, która po latach produkcyjnego zamrożenia wreszcie trafiła pod skrzydła wytwórni Paramount Pictures.
Natomiast dla tych, którzy czekają na „Wschód słońca w dniu dożynek”, mamy dobrą wiadomość – już jutro o godzinie 9:00 wystartuje przedsprzedaż biletów w CinemaCity na wszystkie formaty! Premiera zaplanowana jest na 20 listopada.

to sie zdziwi
Reżyser znany jedynie z pulpy i chłamu, szuka usprawiedliwienia dla nadchodzącej klapy swojego kolejnego „dzieła”, w popularności gry komputerowej… Po prostu żałosne…
Czy nadchodzący film Lawrence’a będzie klapą, to się dopiero okaże. Filmy z tej serii zarobiły łącznie ponad 3 mld USD, z czego ostatni, Ballada Ptaków i Węży, niecałe 350 mln USD przy budżecie 100 mln USD. Jest tendencja spadkowa, ale to wciąż popularna marka. Lubię niektóre jego filmy, np. Constantine, Jestem Legendą czy ostatnio Wielki Marsz. Oglądałem też cztery filmy z serii o Igrzyskach Śmierci i powiem tak: ze słabego materiału źródłowego (czytałem, książki mi się nie podobały, autorka kompletnie nie umie w światotwórstwo i politykę, co jest o tyle istotne, że powinna o to zadbać jeśli już chce zrobić postapokaliptyczne teen drama) zrobił lepsze filmy niż na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Wciąż szału nie robią, ale to i tak poziom wyżej niż książki. Ogólnie Lawrence całkiem klimatycznie oddaje klimat schyłku cywilizacji czy końca świata w swoich filmach i producenci, gdy znowu zechcą zrobić coś w takich klimatach, to ten reżyser będzie jednym z pierwszych wyborów studia. Drugim wyborem będzie oczywiście Wes Ball, przynajmniej jeśli chodzi o tzw. kino popularne 🙂
Będę się musiał sprzeciwić, zdecydowanie nadmiernej obronie tego mistrza srebrnego ekranu. Oczywiście w zwrócenie się kosztów produkcji, czy nawet zarobienie konkretnych pieniędzy, nie wątpię. Nie chcę tu pisać o przyczynach, bo zmieniłoby się to w bardzo niekonstruktywną krytykę społeczeństwa konsumpcjonistycznego… Niemniej wypowiedź reżysera jest rozpaczliwą próba ucieczni naprzód, mającej usprawiedliwiać, że spada zainteresowanie jego 'dokonaniami”, na które już dawno pies z kulawą nogą nie powinien zabłąkać się do kina…
Z Igrzyskami śmierci jest jeden podstawowy problem, powstały z kiepskiego materiału, który do tego był zrzynką z czegoś innego. W 1953 roku Robert Sheckley napisał opowiadanie „The Seventh Victim”, kilka lat później, w 1958 roku, jeszcze istotniejsze w tym kontekście „The Prize of Peril”. Znajdziesz tam wszystkie istotne wątki pojawiające siew Igrzyskach, tylko że podane w krótkiej i inteligentnej formie. Sheckley nie pisał „serialu” dla nastolatków, tylko ironiczną i ciętą krytykę społeczeństwa. Z tego wszystkiego zostały jakieś popłuczyny ubrane w młodzieżowe ciuchy i rozdęte do granic niestrawności.
Pierwszy film jeszcze jakośdawał radę, nie był szczególnie dobry, ale w kategorii kina dla młodzieży, miał swoje miejsce. Nasz gwiazdor wszedł na scenę jednak później, bo od drugiej części i od razu mocno zaniżył standardy… Ostatnia część nie dała się oglądać nawet w konwencji „guilty pleasure”, w której oglądałem poprzednie.
Wielki marsz jest niczym więcej jak opowiadaniem po raz kolejny tego samego, tylko zamiast walczących ze sobą mamy maszerujących. Ktoś powie, że to ciekawe przetworzenie? Guzik prawda. Nawiązuje to w prost do (dla odmiany wybitnego) filmy „Czyż nie dobija się koni” z 1969 roku, opartego zresztą na prawdziwych praktykach zwanych zresztą „dance marathon”, organizowanych w latach 30 w Stanach Zjednoczonych. Korzystając z dramatycznej sytuacji finansowej ludzi w dobie Wielkiego Kryzysu, organizowano konkursy których uczestnicy tańczyli do upadłego, a zwycięzca dostawał nagrodę finansową. Trwało to wiele dni, a same konkursy przynosiły organizatorom spore zyski, bo publiczność tłumnie przychodziła oglądać dramat, coraz bardziej wymęczonych i zdesperowanych ludzi. Całość była jednym z bardziej urażających oblicz amerykańskiego kapitalizmu, a film Sydneya Pollacka był niesłychanie silnym głosem uderzającym w jego mit. Z tego wszystkiego znowu zostało kompletnie infantylne i pozbawiane niuansów, maszerowanie w ramach nakazu autorytarnego państwa. Wile osób łączyło to z Trumpem, nawet jeśli reżyser chciał coś w temacie powiedzieć (a ,mam uzasadnione wątpliwości), zrobił to w prostacki i banalny sposób.
Jestem Legendą, ponownie jak w przypadku poprzednich filmów, jest przykładem zinfantylizowania i uproszczenia oryginalnych historii. Punktem wyjścia jest książka Richarda Mathesona.o tym samym tytule z 1954 roku. Tylko że w oryginale dochodzi do bardzo ciekawego odwrócenia ról. Epidemia doprowadza przemiany części ludzkości, w nową, zmutowaną jej wersję. Główny bohater który przez cały czas walczy z „potworami”, pod koniec odkrywa, że sam jest potworem zabijającym przedstawicieli nowo powstałego społeczeństwa. Ekranizacja Lawrenca była trzecią, a poprzednie dwie „The Last Man on Earth” z 1964 roku i „Omega Man” z 1971 roku, w istotnym stopniu wchodziły w dialog z głównym przekazem powieści. Cóż, jednak i tym razem nasz dzielny twórca, wybrał najprostszą, najbardziej banalną i najbardziej bezrefleksyjną drogę, czyli zmienił mocno alegoryczną opowieść, w dosłowną i odmóżdżoną opowiastkę o apokalipsie zombie…
Śmiem twierdzić, że w jednym ma on rację, bo byle trailer GTA 6 ma w sobie więcej wartości, niż wszystko co ten człowiek nakręcił przez całą karierę.
Aleś się rozpisał 😳
Ale producenci Igrzysk, czy Jestem Legendą nie zamierzali robić z tych filmów czegoś ambitniejszego, z artystycznym zacięciem, nawet jeśli zdawali sobie sprawę, że w przeszłości powstały już podobne – i ciekawsze – rzeczy (nie zapominajmy też o japońskim Battle Rogale z 2000 roku, który chyba bezpośrednio zainspirował Hollywood). Zatrudnili reżysera, który im zrobi film rozrywkowy dla nastolatków z prostym przesłaniem. I w takich kategoriach to oceniajmy, a nie porównujmy do uznanych tekstów kultury sprzed lat, bo to trochę kopanie leżącego – przynajmniej z perspektywy artystycznej, bo już finansowej niekoniecznie, a to dla producentów jest najważniejsze 🙂 Więc powtórzę: z literackich Igrzysk Lawrence zrobił lepsze filmy, choć same w sobie szału nie robią – ale dla grupy docelowej najwidoczniej były w sam raz. A jeśli chodzi o GTA, to jego wypowiedź rozumiem tak: każdy sposób na promocję jest dobry. Przykleić się do tego giganta jakim jest GTA i liczyć na to, że jakieś wzmianki w mediach o tym pójdą. Ot, cyniczna zagrywka w pierwszej kolejności, a niepokój o wynik swojego filmu w box office – w drugiej. Ale jak mawiają dziennikarze, czas pokaże, czy frekwencja w kinach będzie zadowalająca dla producentów i reżysera. Bo to, że frekwencja przed konsolami będzie potężna, jest akurat pewnikiem.
Napiszę tylko tyle, że rozrywka także może prezentować sobą jakiś poziom artystyczny czy intelektualny, wymaga to jednak od twórcy talentu, umiejętności i finezji, a więc czegoś nietożsamego w rzeczonym reżyserem.
Wielu twórców idzie też w mocną komercję, po to żeby dzięki temu mieć możliwość od czasu do czasu porwać się na coś ambitniejszego. Jednak to także nie ten przypadek, bo w filmografia autora jest dokładnie 0 produkcji mających jakąś zauważalną ambicję.
Wiadomo, że producenci chcą tylko kasy i drogi po najniższej linii oporu, dlatego taka reżyser jest dla nich idealny. Jest to jednak patologia której ni można w żaden sposób bronić, czy usprawiedliwiać, bo przekłada się na systematyczny spadek jakości produkcji w całej kinematografii.
.
(edytowano)
Ja też się boję premiery GTA VI. Nie będzie się dało wejść do internetu bez natknięcia się na coś na temat tej gry.
Problemem jest nie tyle premiera, co jej znaczące przesunięcie na różnych platformach. Zanim więc odpoczniemy, musi być premiera na PC i kilka miesięcy na jej komentowanie… Szykujmy się na przynajmniej rok pełen wrażeń…