Weteran branży pracował przy Falloucie 7 dni w tygodniu po 12 godzin dziennie. „Chcieliśmy to robić, bo kochaliśmy naszą pracę”
Crunch w branży gier nie jest zjawiskiem nowym, choć głośniej mówi się o nim dopiero od drugiej połowy poprzedniej dekady, kiedy to przykładowo raportowano o tym zjawisku u twórców Red Dead Redemption 2. Wielu większym studiom do dzisiaj nie udało się pozbyć tej praktyki, co pokazały doniesienia związane z Baldur’s Gate 3, Intergalactic: The Heretic Prophet czy dodatkiem do Cyberpunka 2077. O swoich doświadczeniach w tym temacie opowiedział ostatnio Tim Cain, weteran branży i twórca m.in. Fallouta.
Tim Cain regularnie dzieli się na swoim kanale na YouTubie przemyśleniami, czy to dotyczącymi jego twórczości, czy branży ogółem. Tym razem poruszył wątek kultury pracy przy tworzeniu pierwszej części Fallouta i przedstawił swój typowy dzień w trakcie trwania jego cyklu produkcyjnego. Zaczynał między 7:00 a 8:00 i zwykle był ostatnią osobą, która wychodziła z biura. Na początku „rozgrzewał się” prostszym zadaniem programistyczny z poprzedniego dnia, by dopiero później przejść do czegoś bardziej skomplikowanego (rano miał najwięcej czasu, kiedy nikt nie przerywał jego pracy).
Po dziesiątej sprawdzał stan pracy reszty zespołu (oprócz bycia programistą zajmował też stanowisko producenta), trzy godziny później wracał do domu na lunch, po czym znowu pojawiał się w biurze, by programować, uczestniczyć w różnego rodzaju spotkaniach itd., a następnie kończył mniej więcej o 19:30 (choć w domu i tak zajmował się sporządzaniem notatek na kolejny dzień). Cain dodał, że pracował też w soboty (nie on jedyny zresztą), by wdrożyć dodatkowe mechanizmy Fallouta, co zmieniło się sześć miesięcy przed premierą gry – wtedy stawiał się w pracy od poniedziałku do niedzieli na 12 godzin dziennie. Podkreślił jednak, że zarówno on, jak i inni twórcy, robili to z własnej woli.
Część z was jest pewnie przerażona i myśli sobie „To crunch, to nadużycie”. Mogę wam jednak powiedzieć, że nikt nas o to nie prosił. Chcieliśmy to robić, bo kochaliśmy naszą pracę i to, co tworzyliśmy. […] Cieszę się, że to się już zmieniło – takiego modelu nie dało się utrzymać, ale z drugiej strony było to absolutnie wspaniałe.
O to, by uniknąć crunchu przy produkcji gier, walczą też sami twórcy, którzy zrzeszają się w związki zawodowe, bowiem jednym z ich postulatów, obok zapewnienia pracownikom lepszych płac i ochrony przed masowymi zwolnieniami, jest także przeciwdziałanie wypaleniu zawodowemu. Choć są też głosy, że niektóre studia nie przetrwałyby bez crunchu.
Czytaj dalej
-
3. sezon „Fallouta” zgłębi wątek supermutantów. Będą oni kluczowym elementem w nadchodzących konfliktach
-
9
„Poszlibyśmy w nieco innym kierunku”. Twórca Fallouta wypowiedział się o odsłonach ze stajni Bethesdy
-
1
Fallout nie powstałby, gdyby nie pewna pizza. Ojciec serii opowiedział o spotkaniu, które przesądziło o losach gry
-
39
2. sezon Fallouta sprawił, że wróciłem po 15 latach do New Vegas. Ta gra po prostu się nie starzeje
Zeby sie wypalic to sie trzeba najpierw odpalic. Smieszne jest podejscie ludzi i ta akceptacja polproduktu. Fajnie, ze Europa zawsze stara sie byc nikim.
Jakiego półproduktu? Od kiedy to trzeba pracować ponad miarę, żeby stworzyć coś dopracowanego? Jeśli zachodzi taka sytuacja, oznacza ona jedynie złe zarządzanie projektem.
Tia, to czemu porty z konsoli z magia 60fpsow w 1080p z fake frame’ami są oki? Albo to wieśniackie „no bo wiecie to small Indie dev” xD
Może nawet miałoby to sens gdyby firma była spółdzielnią pracowników a zysk podzieliłby się rowno pomiędzy twórców. A tak, cóż, dzięki ich ciężkiej pracy członkowie zarządu mogli sobie pozwolić na zakup większego jachtu albo prywatnej wyspy 🙂
Tu chodzi o też Twoje wartości, że chcesz tworzyć coś ponadczasowego, a nie przyjść do roboty, wystać się, strzelić kawę i fajrancik. Chcę tylko przypomnieć, że żadna osoba nie znalazła się tam przypadkiem i nie jest to scenariusz, gdzie robimy coś na odpierdziel, bo musimy przeżyć.
Nigdy nie pojme czemu niektzy muszą mieć wszystko rozpisane i po najmniejszej linii oporu.
Rozumie, że Ci co też czas oszczędzili to sami noblisci, bo wyobraź sobie, że ktoś dożył sędziego wieku i jedyne czym się może pochwalić to tym, że potrafił osiągnąć nic.