Wspominamy ZAPOMNIANE CZASOPISMA GROWE – Neo, Neo Plus, PSX Fan, Oficjalny Polski PlayStation Magazyn [CZĘŚĆ 3]

OFICJALNY POLSKI PLAYSTATION MAGAZYN

Znany też jako PlayStation Magazyn lub po prostu PlayStation, to miesięcznik, który na rynku pojawił się w 1997. Wydawnictwem zajęło się znane wam niewątpliwie Computer Graphics Studio (CGS). Był polską edycją brytyjskiego Official PlayStation Magazine (Future Publishing Ltd.) i jednym z pierwszych magazynów konsolowych Polsce. Magazyn stanowił część międzynarodowego projektu Official PlayStation Magazine (współtworzonego przez Sony Computer Entertainment i Future Publishing), z edycjami m.in. w Niemczech, Francji, Włoszech i Hiszpanii. 

Polska wersja startowała jako jedna z pierwszych poza UK. Po kilku numerach OPPM osiągnął niemal 40 tys. egzemplarzy. A dodajmy, że do tanich zdecydowanie nie należał – pierwsze numery kosztowały 19,99 zł, a później nawet bodaj 27,50 zł (acz należy wziąć pod uwagę, że dołączano do nich płytę CD z demami – identyczną zresztą we wszystkich edycjach narodowych, acz tu z indywidualnym polskim nadrukiem).  Początkowo większość tekstów to były angielskie tłumaczenia, potem coraz więcej miejsca zajmowała rodzima twórczość.

Zawartość pisma? Standardowa: newsy, zapowiedzi, recenzje, nieco publicystyki, porady i solucje, trochę opisów hardware, listy od czytelników etc  Objętość wahała się od 66 do około 100 stron. Latem 2001 pismo zniknęło z rynku. Wyszło w sumie jakieś 58 numerów i 3 monotematyczne edycje specjalne: Special Wyścigowy,  Special Bijatyki i Special Platyna.

I tu ciekawostka – Silver Shark po przejęciu przez FNP miało wznowić jego wydawanie. Widziałem nawet makietę numeru, która u nas powstała. Ale potem temat nagle ucichł. Zapewne uznano, że nie będzie się wystarczająco dobrze sprzedawać. 

NEO

A dokładniej, NEO – gry video i konsole, powstał poniekąd jako spin-off Secret Service’u,  gdzie początkowo funkcjonowała ciesząca się dużą popularnością coraz obszerniejsza rubryka Gry TV & konsole. Z niej zaś wyrósł w listopadzie 1997 NEO, redagowany przez przez Marcina „Gulasha” Góreckiego. (Ten jednak po siedmiu numerach opuścił pismo wraz z większością zespołu, by wydawać własny konkurencyjny magazyn).

Pierwszy numer NEO ukazał się w 1997 i, mając objętość 64 stron, kosztował 3,90 zł. Pismo opisywało gry na wszystkich dostępnych wówczas konsolach (PSX, Saturn, N64, Game Boy) i automatach arcade. Te pierwsze siedem „gulaszowych” numerów wyraźnie odstawało na plus od reszty pod względem merytorycznym (opinia, nie fakt), potem zeszło na psy i tekstowo, i edytorsko. (Warto zaznaczyć, że sporą jego część  zajmowały szczegółowe poradniki do gier). NEO dotrwało do początku 2000, wydając w sumie 23 numery.

NEO PLUS

Jak już wiecie, Gulash pokłóciwszy się z wydawcami o kasę i swobodę twórczą (choć nie tylko o to), poszedł na swoje, zakładając z ekipą wydawnictwo Independent Press. I  latem 1998 na rynku pojawiło się kolejne konsolowe czasopismo, czyli właśnie NEO Plus. Szybko zdobyło sporą popularność. Początkowo liczyło 80 stron, by w szczycie swej potęgi mieć nawet 140 kartek.

Magazyn również sięgał multiplatformowych tematów, zamieszczając treści na wszystkie funkcjonujące w Polsce w danym czasie konsole i handheldy. Teksty – dużo newsów i recenzji – były pełne pasji i humoru, ekipa podkreślała że  „staraliśmy się tworzyć taki magazyn, jaki sami chcielibyśmy czytać”. NEO Plus żył długo jak na pisma gamingowe, bo dotrwał aż do grudnia 2012, wydając w sumie 162 numery. (Tylko trzem pismom gamingowym w historii polskiej branży udało się przebić barierę 150 numerów – CDA, PSX Extreme i NEO Plus właśnie).  

Acz już w okolicach 2009 można dało się wyczuć symptomy kryzysu – objętość spadała, druk i papier pogarszały się. W 2012 wyszło tylko dziewięć wydań tego magazynu. W marcu 2013 Gulash ogłosił na neogo.pl, że „kolejny numer NEO Plus nie ukaże się”. Poza problemami finansowymi redaktor naczelny miał wtedy bardzo poważne komplikacje zdrowotne – choroba nowotworowa – i po prostu nie był w stanie redagować magazynu. Ostatni numer tego magazynu ukazał się 3 grudnia 2012. Na szczęście tu przynajmniej mamy happy end, bo Gulash wyzdrowiał. 

PSX FAN

I kolejne pismo z niezmordowanego CGS, od 1998 wydawane równolegle z OPPM; poniekąd taka tańsza, budżetowa alternatywa dla mniej zamożnych graczy. Co widać po objętości rzędu 64 stron i mizernym papierze. A do tego koncentrował się głównie na solucjach i tipsach do gier na PlayStation, a potem także PlayStation 2, acz zawierał też newsy, zapowiedzi gier, listy od czytelników.  Swoją drogą, w późniejszym okresie pojawiały się oskarżenia ze strony konkurencyjnych czasopism, że część zamieszczanych solucji była nielegalnie kopiowana z GameFAQs i innych źródeł. Nie wiem ile w tym prawdy, acz przyznam że owe zarzuty brzmiały jak dla mnie dość wiarygodnie.

Zakończył życie w 2001. Wyszło 35 numerów. Istnieją plotki o złożonym, ale niewydanym numerze nr 36, ale to raczej tylko miejskie legendy. Do tego trzeba doliczyć siedem numerów specjalnych. Co dziwne aż cztery z nich, sądząc z numeracji, wyszły już po „śmierci” PSX Fana, a edycje z 2003 miały dołączony DVD. PS Wydawnictwo Retronics Publishing w 2025 wskrzesiło tę markę (i to z błogosławieństwem dawnego naczelnego i wydawcy, Marka Suchockiego). Nie są to reprinty dawnych PSX Fanów, jak wcześniej, tylko nowe numery, a w sumie to póki co jeden numer (1/2025, z numerem 36) – w identycznym stylu graficznym, ale już na kredowym papierze, z plakatami. Znajdziecie m.in. kontynuacje niedokończonych solucji do gier z numeru 35. Acz jego cena zdecydowanie nie jest już budżetowa, lojalnie uprzedzam.