Tak, dobrze przeczytaliście. Nigdy nie miałem okazji zagrać w oryginał – głównie dlatego, że byłem na to trochę za młody, a Nintendo 64 praktycznie nie istniało w Polsce. Nawet po latach nie nadarzyło się więc zbyt wiele okazji, żeby nadrobić tę zaległość. W międzyczasie nasłuchałem się historii o tym, jak niesamowitą i przełomową grą była „Okaryna”. Zdążyłem nawet uruchomić remaster na 3DS-ie, ale szybko odpadłem, bo pochłonęły mnie studia i zwyczajnie nie miałem czasu na kolejną przygodę.

Kiedy Nintendo zapowiedziało remake, ucieszyłem się więc jak dziecko. W końcu mogłem poznać tę legendarną historię i przekonać się, czy pierwotna koncepcja przetrwała próbę czasu. Po wielu godzinach spędzonych w Hyrule nadal zbieram szczękę z podłogi. Większość mechanik i struktura świata pozostały niemal niezmienione, a mimo to trudno odczuć, że mają na karku prawie 30 lat.

Jasne, nie znajdziemy tu wielu rozwiązań, których nie widzielibyśmy już w innych tytułach. Nie jest to produkcja, która w 2026 roku zrewolucjonizuje sposób projektowania przygodowych gier akcji. „O-goro-mne” wrażenie (wybaczcie, nie mogłem się powstrzymać) robi jednak fakt, że tak przemyślana mieszanka eksploracji, zagadek, walki i odkrywania sekretów powstała już w 1998 roku. A kiedy po raz pierwszy zanurzyłem się w tym uniwersum, poczułem się trochę tak, jakbym otworzył książkę z przygodami hobbitów lub elfów i nagle znalazł się w samym środku akcji.

„Zelda” przetrwała próbę czasu

Pierwszy kontakt z Ocarina of Time sprawia mnóstwo przyjemności. Jest jak wejście do świata klasycznego fantasy, w którym za każdym wzgórzem czeka nowe miejsce do odwiedzenia, dziwna postać do poznania albo tajemnica do odkrycia. Gra bardzo szybko pozwala poczuć się uczestnikiem wielkiej przygody, a Hyrule ma jeszcze mnóstwo do zaoferowania.

Co ciekawe, remake zachowuje wierność pierwowzorowi, ale kilka elementów rozgrywki dostosowano do współczesnych standardów. Interakcje z Navi są przyjemniejsze, a wróżka nie przerywa zabawy tak często jak dawniej. Niektóre lochy, w szczególności Świątynia Wody, stały się bardziej intuicyjne i mniej frustrujące (słyszałem legendy o poziomie trudności tego miejsca). Nie oznacza to jednak, że je uproszczono, bo nadal trzeba się nakombinować, żeby znaleźć właściwą drogę, zrozumieć mechanizm jakiejś łamigłówki albo zorientować się, jak się dostać do kolejnej części lokacji.

Poprawiono również sterowanie, dzięki czemu Link nie przemieszcza się już ze zwrotnością czołgu i gracją kontenera na śmieci. Dostęp do przedmiotów jest wygodniejszy za sprawą skrótów, a kamera i ruchy postaci stały się płynne oraz responsywne. Dzięki temu eksplorowanie kolejnych lokacji sprawia przyjemność, a walka i elementy platformowe nie powinny nikomu przysporzyć większych trudności (bo to dość prosta pozycja).

Największą frajdę zapewnia jednak odkrywanie kolejnych sekretów i dungeonów. W grze wręcz roi się od rzeczy, które można przegapić, jeśli będzie się po prostu biec przed siebie. Czasami wejście do następnej lokacji znajduje się tuż obok, ale najpierw trzeba zauważyć coś, co na pierwszy rzut oka wydaje się zupełnie nieistotne.

Ogólnie można niekiedy odnieść wrażenie, że oglądamy przygody młodego Indiany Jonesa w świecie fantasy. Wszędzie występują pułapki, skarby i tajemnicze mechanizmy, a ciekawość zazwyczaj zostaje nagrodzona. Tytuł ten zachęca do „lizania ścian” – i bardzo dobrze, bo właśnie w takich momentach Ocarina of Time pokazuje swoją największą siłę. Nie potrzebuje ogromnej mapy z setkami znaczników, żebyśmy dobrze się bawili i mieli co robić w Hyrule.

Podoba mi się również to, że twórcy dość rzadko prowadzą nas za rękę. Nawet jeśli dostajemy wskazówkę dotyczącą tego, co powinniśmy zrobić, gra niemal nigdy nie wyjaśnia wprost, w jaki sposób osiągnąć cel. Nie ma tu żadnych „zmysłów Zeldy”, żółtych ścieżek ani innych mechanizmów, automatycznie wskazujących rozwiązanie zagadki. Zdarzało mi się przez dłuższą chwilę drapać się po głowie, próbując zrozumieć, jak ruszyć dalej, tymczasem odpowiedź najczęściej znajdowała się tuż za rogiem, a kiedy w końcu na nią wpadałem, dziwiłem się sam sobie, że wcześniej jej nie zauważyłem.

Hyrule żyje, ma się dobrze i nadal zachwyca

Fabuła w Ocarina of Time ma dość klasyczny, znamienny dla nintendowych exclusive’ów, kształt. Jako Link stopniowo odkrywamy własną historię i przeznaczenie, którym jest oczywiście uratowanie świata przed złowrogim Ganondorfem. Po drodze poznajemy kolejne fragmenty dziejów Hyrule oraz jego mieszkańców. Nie spodziewajcie się narracyjnego arcydzieła, choć opowieść ta odpowiednio napędza kolejne etapy podróży. 

Żeby zobaczyć napisy końcowe, wystarczy skupić się na głównym wątku i przejść wymagane lochy. Przy odrobinie szczęścia w dungeonach uda się wam ukończyć kampanię w ok. 20 godzin, a do „wymaksowania” potrzeba jeszcze przynajmniej 10. Większość zadań pobocznych można pominąć, jeśli nie ma się ochoty na dodatkowe aktywności, ale nie polecam tego robić, bo poza główną ścieżką kryje się tu sporo urokliwych niespodzianek.

Hyrule stoi przed nami otworem w zasadzie od pierwszych godzin zabawy, choć muszę zaznaczyć, że oferuje zupełnie inne doświadczenie niż w Breath of the Wild czy Tears of the Kingdom. Ocarina of Time nie dostarcza jednego ogromnego i otwartego świata, zamiast tego mapa składa się z wielu mniejszych i większych obszarów, które możemy swobodnie eksplorować. Trochę przypomina mi to strukturę starszych odsłon Monster Huntera. Poszczególne lokacje mają własny charakter, a dotarcie do kolejnej często wymaga przejścia przez kilka innych miejsc i parę krótkich ekranów ładowania.

Szczerze mówiąc, takie rozwiązanie podoba mi się nawet bardziej niż open world z nowszych odsłon „Zeldy”, no może poza wspomnianymi ekranami ładowania – tych bym się akurat pozbył. Każdy obszar ma tutaj swoje zadanie i charakterystyczne elementy, a twórcy dokładnie zaplanowali wszystko, co oglądamy podczas eksploracji. Podoba mi się to, że nie dostajemy pustawych kilometrów kwadratowych mapy.

Świat jest cudownie różnorodny i pełen miejsc wartych odwiedzenia – mocno zachęca to do poznawania kolejnych regionów oraz rozmawiania z mieszkańcami Hyrule. Szczególnie dobrze wypadają postacie niezależne, bo niemal każda z nich ma własny, unikalny charakter, cel i coś, co wyróżnia ją na tle pozostałych. Nawet jeśli nie wnosi wiele do głównej historii, potrafi zapaść w pamięć dzięki jednej charakterystycznej scenie czy nietypowemu zachowaniu.

Cały czas słyszę w głowie właścicielkę psa Rysia, która panicznie woła go na środku ulicy i wyzywa mnie, kiedy przynoszę jej innego białego pieska, bo to przecież nie Ryś, a ze mnie co najwyżej durny dzieciak w zielonej sukience. To właśnie takie drobne interakcje sprawiają, że Hyrule wydaje się zamieszkane przez prawdziwych, choć też całkiem ekscentrycznych ludzi.

Nie brakuje tu również minigier. Możemy na przykład strzelać z łuku do celu, ścigać się konno czy łapać uciekające kurczaki. Stawką są zazwyczaj rupie, czyli wykorzystywana w tym świecie waluta, albo inne przydatne nagrody. Wbrew pozorom zwycięstwo za pierwszym razem wcale nie jest takie proste, bo zasady są ogólne, a gra rzuca nas na głęboką wodę, niemniej coraz lepsze nagrody skutecznie zachęcają do kolejnych prób.

Spolszczenie, które zasługuje na oklaski

Opowiadając o nowej „Okarynie”, nie mogę też pominąć rodzimej wersji językowej. To pierwsza „Zelda” w historii oficjalnie dostępna po polsku i jednocześnie jedno z najlepszych spolszczeń, jakie widziałem w grach od wielu lat, niezależnie od platformy. Czuć, że przygotowywał je człowiek, który doskonale rozumiał zarówno język, jak i specyficzny humor tej produkcji. Nie ma się wrażenia mechanicznego tłumaczenia czy obecności oderwanych od rzeczywistości tekstów wygenerowanych przez AI.

Pojawia się za to sporo nietypowych zwrotów, żartów i powiedzonek zrozumiałych dla Polaków. Co najważniejsze, przekład świetnie uwzględnia kontekst poszczególnych rozmów z angielskiego oryginału. Całość utrzymano w duchu gry, z odpowiednio kwiecistym językiem, a dziwne interakcje i humorystyczne sytuacje okraszone są naprawdę fantazyjnymi napisami.

Mam natomiast mieszane odczucia co do voice actingu. Przerywniki filmowe wypadają naturalnie i przyjemnie, w żadnym miejscu nic nie wskazuje na to, że głosy zostały doklejone do gry po latach, bo dobrze pasują do oglądanych scen i postaci (poza Linkiem, gdyż za niego nadal wypowiada się Navi). Problem w tym, że mówione dialogi ograniczono tylko do cutscenek, a podczas zwykłej rozgrywki bohaterowie komunikują się głównie za pomocą charakterystycznych mruknięć, chrumknięć i krótkich dźwięków. Rozumiem przywiązanie do oryginału, nie bez wpływu były też zapewne niższe koszty produkcji, ale wolałbym, żeby twórcy zdecydowali się na pełne udźwiękowienie zamiast takiego pójścia na łatwiznę.

Możliwe, że to najładniejsza gra na Switchu 2

Ocarina of Time wygląda absolutnie przepięknie. Mamy tu zupełnie inną stylistykę niż w Breath of the Wild czy Tears of the Kingdom – jest to bowiem coś coś na kształt fotorealistycznej wersji wydania z Nintendo 64. Można sobie żartować, że to Ocarina of Time z DLSS 5, ale niezależnie od takich porównań efekt robi ogromne wrażenie. Otrzymaliśmy jedną z najładniejszych gier dostępnych na Switchu 2.

Najlepiej pod względem graficznym wypadają bardziej zamknięte lokacje, w których twórcy mogli zadbać o każdy szczegół otoczenia. Lochy i mniejsze obszary prezentują się imponująco, a różnorodność miejsc sprawia, że przez całą przygodę trudno narzekać na monotonię wizualną. Nieco słabiej sprawa ma się w przypadku największych przestrzeni, bo zasięg rysowania bywa tam dość krótki, a elementy widoczne w oddali potrafią wyglądać na płaskie. Nie przykrywa ich nawet mgła, choć mogłaby przecież zamaskować część niedoskonałości.

Od strony technicznej również nie mam większych zastrzeżeń, gdyż gra działa w stabilnych 60 klatkach na sekundę i podczas całej przygody praktycznie nie zauważyłem spadków płynności. Rozdzielczość jest dynamiczna i wynosi do 1440p w trybie zadokowanym oraz do 1080p w trybie przenośnym (z lekkim skalowaniem w bardziej obciążających scenach). Obraz w zasadzie zawsze pozostaje ostry i wyraźny, choć miejscami da się dostrzec ograniczenia zastosowanej technologii skalowania.

Nintendo postawiło na FSR 1 zamiast DLSS i nie będę ukrywał, że trochę mnie to boli. Zdarzają się postrzępione krawędzie i migotanie drobnych obiektów (trawa, drzewa, liście), szczególnie we fragmentach z mnóstwem szczegółów. Nie są to oczywiście problemy, które odbierają przyjemność z zabawy, i w trakcie normalnej rozgrywki w zasadzie ich nie widać, ale mogło być nieco lepiej.

Mam natomiast spore zastrzeżenie dotyczące zapisów stanu gry, bo dysponujemy tylko jednym slotem, więc nie da się wygodnie prowadzić dwóch lub trzech niezależnych przygód na tym samym profilu. To dość dziwne ograniczenie, szczególnie że w oryginale mieliśmy trzy miejsca na sejwy.

Nie będę też ukrywał, że jestem nieco rozpieszczony przez współczesne produkcje z otwartym światem i brakuje mi trochę szybkiej podróży, choć zdaję sobie sprawę, że wynika to z konstrukcji pierwowzoru. Dla części osób przemierzanie kolejny raz tych samych obszarów może okazać się męczące. Nie przeszkadzało mi to szczególnie mocno, ale po kilkunastu przejazdach przez równinę Hyrule odczuwałem już lekkie znużenie.

Nintendo znowu zaserwowało hit

Cóż, to pozycja tak śliczna i atrakcyjna gameplayowo, że niemal nie czułem, iż jej fundamenty postawiono 30 lat temu. Obcowanie z remakiem było dla mnie bardzo odświeżającym doświadczeniem, szczególnie po większości tytułów AAA z ostatnich lat.

Ocarina of Time przypomniała mi także, dlaczego tak bardzo lubię przygodowe gry akcji – okazuje się, że nie potrzebuję wcale gigantycznego otwartego świata, setek znaczników ani nieustannego podpowiadania, dokąd powinienem iść. Wystarczą mi świetnie zaprojektowane lokacje, pomysłowe zagadki, charakterystyczni bohaterowie i poczucie, że za kolejnym zakrętem czeka coś wartego odkrycia. Jeśli tak jak ja nigdy wcześniej nie mieliście okazji poznać pierwowzoru, trudno wyobrazić sobie lepszy moment na nadrobienie zaległości. Czuję, że Nintendo ma w rękach prawdziwy system seller dla Switcha 2.