„Cyberpunk: Edgerunners 2” to intensywna psychodelia z przebłyskami geniuszu. Tylko, że pierwszy sezon uderzał mocniej [RECENZJA]
![„Cyberpunk: Edgerunners 2” to intensywna psychodelia z przebłyskami geniuszu. Tylko, że pierwszy sezon uderzał mocniej [RECENZJA]](https://cdaction.pl/wp-content/uploads/2026/10/b4ef16e9f2cd2b09b7551fd9a00a5e6d1-768x432-upscaled-2x-1.png)
Jedno trzeba przyznać drugiemu sezonowi – zdobył się na niezłą odwagę. Oczywistym było, że nie zobaczymy bezpośredniej kontynuacji losów Davida Martineza czy kogoś z jego ekipy, ale Bartosz Sztybor i spółka mogli pójść na łatwiznę, kopiując sposób narracji z pierwszej serii. Nic takiego nie nastąpiło, scenariusz pogalopował innym rytmem. Mniej równym, bardziej zmiennym, chwilami chaotycznym, bo związanym z większym ryzykiem. I potknięcia faktycznie da się tu wyłapać – jednocześnie i tak ciężko się oderwać.
Z kamerą wśród biegaczy
Trochę się pozmieniało w Night City od czasu przygody Davida, który rzucił wyzwanie Goliatowi, czyli Arasace. Zmieniło się też tempo i skala opowieści. Pierwsi „Edgerunnersi” skupiali się na kameralnej w gruncie rzeczy akcji i zmaganiach paru rebelianckich najemników z walcem systemu. Tym razem zamachnięto się na nieco inny typ opowieści. W zasadzie to nie mamy tu jednego głównego bohatera otoczonego charyzmatyczną drużyną tylko całą czwórkę.
Całą opowieść spaja perspektywa Romana, młodziutkiego kamerzysty – ten w ramach zlecenia i wyzwania próbuje nagrywać gang Maelstrom przy pracy, a konkretnie drugą bohaterkę, młodą, nafaszerowaną chromem Talię. Gdzieś z boku powoli gramoli się były edgerunner, Weak King, który stracił sens życia po ataku cyberpsychozy, a z trzeciej nadciąga jeszcze tajemniczy, pałający żądzą zemsty D, przypadkiem zyskujący potężne, ale trudne do okiełznania narzędzie.
Los i machinacje wielkich graczy wpychają naszych antybohaterów na arenę zdarzeń z różnych stron. Jedno trzeba przyznać – intryga okazuje się w tym wszystkim spójna i pozwala zabrnąć większości dramatis personae na środek morza szarości oraz potaplać się w falach pytań moralnych. I choć drugi sezon nie jest aż tak okrutny dla protagonistów, nikt nie pozostanie niewinnym. Na pierwszy rzut oka wydają się bardziej stonowani, jakby odrobinę bardziej „poszatkowani” i uproszczeni na poziomie motywacji niż ekipa Martineza – ostatecznie nie ustępują poprzednikom złożonością. Może nawet pod pewnymi względami ich przebijają, tylko robią to w bardziej subtelny sposób, a ich końcowy los może nas zostawić z różnymi refleksjami, a przede wszystkim z emocjami. Bo to wciąż gorzka, bezpośrednio wyłożona historia, w której ostatecznie wygrywa ekosystem Night City.
Night City odkrywa nieco więcej kart
Serial opowiada o tym o granicach poświęcenia i zemsty (niby banał, a jednak wciąż aktualny), niepełnosprawnościach oraz o tym, jak daleko może pójść bratanie się z AI. Przy tym wszystkim żongluje cytatami z klasyki kina (ot, choćby „Fight Clubu”), ale też w pas kłania się „animcom” tak kultowym (choćby „Akira”) jak i zapomnianym („Genocyber”, baaaardzo specyficzna produkcja, nie dla każdego i daleka od ideału).
![„Cyberpunk: Edgerunners 2” to intensywna psychodelia z przebłyskami geniuszu. Tylko, że pierwszy sezon uderzał mocniej [RECENZJA]](https://i.ytimg.com/vi/XCMIRYdfBAM/maxresdefault.jpg)
Jeśli po liście składników zaczynacie się zastanawiać, czy czeka Was dzika jazda pełna szalonych pomysłów, to dobrze kombinujecie. Tym razem skala wydarzeń, a przynajmniej spektakl z nich wynikający, osiąga większe rozmiary, zwłaszcza w końcowej fazie. Przy tym finałowe akcje rozgrywają się w świetle dnia, a i tak miewają w sobie coś niepokojącego. I trzymają w napięciu, bo nauczeni doświadczeniem – do ostatniej sceny nie będziemy pewni losu bohaterów, których losem się przejmujemy (a o to, by nam zależało, twórcy zadbali). Po ostatniej scenie zresztą też nie będziemy pewni.
Cyberpunk bez równowagi…
„Edgerunners” w drugim sezonie lubią bowiem bawić się niejednoznacznościami niemniej niż poprzednio – może nawet bardziej, bo kilka kluczowych kwestii pozostawia otwartych. Przy tym wszystkim, nie wiem, czy nie odpowiedziano o sezon za wcześnie na pytania o szczególną naturę i przeznaczenie Davida Martineza i jemu podobnych (w tym niektórych postaci pojawiających się tutaj). No, chyba, że i ten aspekt ma drugie dno i jeszcze nie powiedziano nam wszystkiego – na to, muszę przyznać, liczę. Poznane odpowiedzi wiodą do całkiem emocjonalnych scen, jednocześnie jednak nie są tak sycące jak mogłyby być. Cała nadzieja w dalszej rozbudowie pod kątem światotwórczym.
Przy tym wszystkim fabuła nieźle się zaczyna, a bohaterów, których, jeśli nawet się nie lubi, to śledzi z zaintrygowaniem, wiedzie do intrygującego finału, ale w środku akcji rytm narracji gubi się parę razy i opowieść bywa nieco ociężała. Nie na tyle, by się znudzić czy odejść od ekranu, ale jednak okazjonalnie czujemy zagubienie nie mniejsze niż postaci na ekranie. A także, że coś mogłoby być lepsze niż jest. Na szczęście ostatecznie wszystko to się zgrabnie spina, a finał pozostawia z ciekawym osadem emocjonalnym.
… ale za to z przytupem!
Trzeba też przyznać, że zadbano o dynamiczną realizację, kadrowanie i spektakularne sekwencje, zapewniające konkretne, cyberpunkowe widowisko z nutką psychodelii i szaleństwa, ale… głównie w drugiej połowie. W pierwszej takie elementy też się pojawiają i cieszą oko, jednak z rytmu częściej wybijają niezgrabne cięcia i statyczne ujęcia skupione na detalu, które ewidentnie przeciągnięto, by zamknąć budżet. Ostatecznie jednak dynamiczny i pomysłowy styl pełen szalonych wizualizacji i popisówek zwycięża – po prostu nie od razu i nie bez potknięć. Szkoda, że nie można tego powiedzieć o muzyce. Daje radę, ale tylko tyle. Nie znajdziecie tu wiercących dziury w uszach i serduchu wyciskaczy łez jak „I Really Want to Stay At Your House”.
I tak jest z całym serialem – nie wszystko wyszło, ale zostawia z ogólnie pozytywnymi wrażeniami i mnóstwem odniesień, tak estetycznych, jak i worldbuildingowychh, także w odniesieniu do słynnego RPG Redów. Wstydu nie ma, absolutnej rewelacji też nie – ale przebłyski geniuszu i dobrą zabawę tu znajdziecie. Czyli otrzymujecie więcej niż to, na co mogliby liczyć mieszkańcy Night City.
OCENA: 7
PODSUMOWANIE: „Cyberpunk: Edgerunners 2” wymaga trochę więcej uwagi i częściej gubi rytm niż poprzednik, ale wynagradza za cierpliwość i dostarcza kolejną przejmującą opowieść z Night City.
Czytaj dalej
-
1
2 godzin temuCo łączy Indianę Jonesa i GTA? Niby nic, ale mało brakowało, a byłby to pewien kultowy system z gier Rockstara
-
2
3 godzin temuBarbie się nie boi GTA 6. Atari tłumaczy, dlaczego wypuszcza swoją kolekcję gier tuż przed premierą Rockstara
-
2
6 godzin temuRiot Games przebudowuje League of Legends. Zmiany będą znaczące
-
3
7 godzin temuLiteracki prequel Baldur’s Gate 3 ukaże się po polsku. „Astarion” już w przedsprzedaży
W CD Projekcie, podczas rozmowy ze studiem Trigger: „ok, to co dostaniemy za 30% budżetu pierwszego sezonu?”
Już któryś raz z rzędu mówisz o niższym budżecie (pod innym artykułem podałeś nawet konkretną kwotę), ale gdy pytam o źródło tej informacji, dziwnym trafem zawsze ignorujesz mój komentarz. Czy rozpowszechnianie kłamstw też wpasowuje się w twoją definicję „cynizmu”?
Spójrz na to co widzisz na ekranie i powiedz mi że budżet drugiego sezonu był wyższy niż pierwszgo.
Czyli nie masz żadnych źródeł – po prostu sam wymyślasz rzeczy, którymi się następnie frustrujesz i przedstawiasz jako fakty. Uważasz, że to normalne?
Swoją drogą, budżet pierwszego sezonu też nigdy nie został oficjalnie ujawniony, a więc pierwszą połowę swojego porównania wziąłeś z tyłka, a drugą z Reddita. No, kurcze, pogratulować.
Co nie zmienia faktu że od strony technicznej drugi sezon jest jeszcze gorszy od pierwszego, który już sam w sobie był tragedią. 😀
Jak widać nawet bycie cynicznym to skill, trzeba coś umieć:)
Nie był tragiczny, nie jestem fanem tego co robi studio trigger i nie ogarniam statusu legendy który mu się czasem przypisuje. Pierwszy i drugi sezon jest po prostu okej. Dla mnie przesadzają z ujęciami na szeroki kąt, ale rozumiem zabieg.
Surowa kreska i dużo prostych linii nie znaczy że jest tragiczne. Imo wizualnie bardzo się wyróżnia na tle innych japońskich produkcji
Najbardziej bawią mnie te jutubowe porównania scen z serialu z „rzeczywistymi” lokacjami z gry. Tak jakby zrobienie screena w grze i wstawienie go jako tło do animacji było jakimś niesamowitym artystycznym osiągnięciem. Robisz screenshot jako PNG i wybierasz narzędzie AI które przekonwertuje obrazek na „styl anime”. Wymagane jest zero zdolności graficznych a fani będą piać z zachwytu jakiż ten serial nie jest wierny oryginałowi. 😀
Człowieku, dziś możesz o to oskarżyć każdy serial 😀 co w tym złego? Przecież wszystkie lokacje zaprojektował człowiek. Naprawdę będzie lepiej jak ktoś przekartkuje to na papier drugi raz, albo zacznie wszystko wymyślać od początku, zmieniać po raz kolejny bez sensu?
Chociaż, jaranie się tym jest trochę zabawne w tej chwili, no ale co zrobisz 😉
Drugi sezon serialu jest o klasę gorszy od pierwszego, który sam w sobie jakiś fantastyczny nie był. Trajektoria CD Projektu jest wciąż utrzymywana. Na równi pochyłej.
Też miałem na początku podobne wrażenie, ale ogląda się dobrze i ja tą animację odbieram po prostu jako inną stylistycznie. Czy to jest tańsze? Nie wiem, ale są też bardzo dobre momenty animacyjnie. Na statycznych obrazkach wygląda gorzej. Mi się NIE podoba ten motyw cyberpsychozy. Za dużo tego jest. Zarówno w samej grze jak i w obu serialach.
Jak dla mnie rytm był lepszy niż w pierwszym sezonie, który stracił nieco wątek w drugiej połowie. Postacie są ciekawsze, a zakończenie mniej przewidywalne. Myślę, że pierwszy sezon szokował głównie tych, którzy nie mieli pojęcia o czym jest Cyberpunk.
Czyli większość osób które oglądały
Tu nie tylko jest nawiązanie do historii Martineza, ale nawet bardziej do samej gry (Arasaka i Kang Tao – cały ten wątek jest konsekwencją tego, co zrobił/a V).
Po paru dniach od obejrzenia serialu mam wrażenie, że chyba muzyka może być największym problemem, bo są raptem dwa utwory, które faktycznie dają więcej emocji na ekranie. Same postacie są w porządku i nawet podoba mi się, że całość jest może ciut mniej spektakularna niż w pierwszym sezonie. Najlepiej to widać przy Romanie, który jest ujmującym dzieciakiem z pasją, a jego przygoda dopiero się zaczyna. Mimo brutalności świata próbuje jednak odnajdywać w nim jasne punkty. Może żałuję nieco, że wątek z D nie miał takiego domknięcia, które by mnie pozostawiło z poczuciem zadowolenia, ale to nadal jest mocna i przejmująca historia.
Wyszedł solidny sezon, ale jest w nim parę fałszywych nut. Chętnie bym jednak prześledziła dalsze losy głównych bohaterów.
Mnie najbardziej wkurzyło robienie wszystkiego, byleby nie wspomnieć o V i nawet zamazanego zdjęcia nie pokazać na liście tych kandydatów (no bo kto jak kto, ale V też by się nadał) i o tym które zakończenie mogłoby być kanoniczne.
Tak się tego boją, jak BW w komiksach ME, gdzie Shepard to był KTOŚ w zbroi z hełmem i nie widać płci.
Zamiast tego, mamy historię dziejącą się po grze, ale wspominającą tylko kolesia z 1 sezonu anime, (który wtedy zginął) a nie najemnika z gry, który dopiero co też dał Arasace popalić. A stary dziad wspomina tylko o Martinezie.
D robił dokładnie to co Johnny, ale nikt tam z jego klakierów nie powiedział „Cholera, jesteś jak drugi Silverhand!”. Można się kłócić że nikt z tych gówniarzy o nim nie słyszał, ale taki smaczek byłby fajny.
Pewnie wyszli z założenia że anime to anime, a gra to gra, więc nie wolno za dużo mieszać i wspominać aż tak ostro wydarzeń z gry.
I tak mamy NC z Edgerunners, gdzie nie ma praktycznie ludzi na ulicy i samochody pojawiają się rzadko, a potem wracamy do NC z gry gdzie łażą tłumy zombie i samochód za samochodem ciągnie.
(edytowano)