Gra totalna czy zawracanie głowy? GTA 6 goni za realizmem, który nie zawsze ma sens [FELIETON]
Od tamtej pory ekipa Sama Housera nieustannie podnosi poprzeczkę, rywalizując w zasadzie sama ze sobą, bo też nikt inny w tej branży nie dysponuje praktycznie nieograniczonym budżetem (a w ostatnich latach również ekstremalnie wydłużonym czasem produkcji), by w efekcie dbać między innymi o takie detale, jak ikoniczne już końskie jądra w Red Dead Redemption 2 kurczące się na mrozie.
Ręka do szczegółów
Cóż składa się na ów mityczny realizm? Z pewnością oprawa graficzna i silnik fizyczny, dziś jednak nie o nich. Równie istotne, jeśli nie ważniejsze, są rozmaite detale ożywiające świat przedstawiony, a także wzbogacające go mechaniki oraz przeróżne aktywności. Na wstępie zaznaczę, że praktycznie od zawsze doceniałem zaangażowanie Rockstara w implementowanie rzeczy, które innym developerom nawet się nie śniły. Do dziś pamiętam mój zachwyt nad nieistotnymi bzdurami, na przykład gazetami wirującymi w zaułkach Liberty City w GTA III czy widokiem ludzi otwierających parasole bądź zasłaniających głowy gazetami, gdy w „czwórce" rozpętała się ulewa.

Było też nieskończenie wiele rozwiązań praktycznych, powiązanych bezpośrednio ze strukturą rozgrywki, jak pękające opony w Vice City, kafejki internetowe w GTA IV czy absurdalnie rozbudowana infrastruktura internetowa w „piątce", uwzględniająca nawet giełdę, gdzie na wycenę akcji wpływały wydarzenia ze świata gry. A to przecież ledwie promil niesamowitości wprowadzonych do serii na przestrzeni lat.
Było do przewidzenia, że w GTA VI twórcy zechcą pójść jeszcze dalej, ale przy masie szczegółów serio zacząłem zadawać sobie pytanie, czy ta pogoń za wiernym naśladowaniem rzeczywistości powinna mieć wytyczone jakieś granice? Czy to szaleństwo, przepalanie kasy na głupoty i klasyczna popisówa, czy jednak jest w tym jakiś głębszy sens? Cóż, odpowiedź będzie taka, jak relacja Jasona i Lucii: to skomplikowane.

Pan złota rączka czy pospolity gangus?
Miast ruszyć w miasto, na dzień dobry naprawiam przeciekający dach, wymieniam deski w spróchniałych schodach i odświeżam sypialnię, łapiąc za płyty gipsowe, wałek do malowania i farby. Nie wspomnę, jak perfekcyjnie prezentują się wszystkie animacje towarzyszące tym i podobnym czynnościom. Zanim wyjdę mogę jeszcze nakarmić węża, rzucić w okiem, co dają w TV bądź przeczytać kilka książek. Gdy w łazience postanowiłem się odświeżyć, przypomniały mi się sceny z Heavy Raina, który pozwalał na tak trywialne czynności jak mycie zębów. Wtedy mnie to bawiło, dlaczego więc miałbym się dziś nie uśmiechnąć na widok Jasona schładzającego twarz wodą?

Twórcy wypełnili swe dzieło po brzegi absurdalną liczbą mechanik, aktywności oraz rozmaitych interakcji. I odważę się powiedzieć to na głos – wiele z nich absolutnie niczemu nie służy! Co najwyżej temu, by zachwycić się, jak ekipa Rockstara pieczołowicie skonstruowała swój świat, przesuwając granicę „niemożliwego” po raz kolejny. Przed premierą celowo nie śledziłem żadnych informacji, by zanurzyć się w nowej wersji Vice City z chłodną głową, więc dosłownie co krok pojawiała się w niej myśl: „niewiarygodne, o tym też pomyśleli?", po czasie jednak w kontrze rodziła się refleksja: „ale właściwie po co?".
Gameplay na pierwszym miejscu
Czy mam pretensje o to, że twórcy próbują zawracać mi głowę takim zatrzęsieniem drobiazgów? Oczywiście, że nie. Czy są one w dużej części niepotrzebne bądź bzdurne? Cóż... tak! Czy zatem na jakimś etapie przygody zaczynają przeszkadzać? Tylko wtedy, gdy przez wspomnianą pogoń za realizmem rykoszetem obrywa gameplay. Niech sobie gry naśladują świat rzeczywisty, pod warunkiem, że nadal pozostaną czystą rozrywką, nie komplikując niepotrzebnie tego, co wcześniej działało bardzo dobrze.
Za dobrze ilustrujący to przykład niech posłuży bardziej zniuansowany system poszukiwań i zachowania policji. To, że mając radiowóz na ogonie nie będę mógł zaszyć się w garażu Pay ’n’ Spray, było dla mnie oczywiste, wszak czasy przemalowywania fury na oczach gliniarzy w „trójce" już dawno za nami. Jakie jednak było moje zdziwienie, gdy okazało się, że po zmianie lakieru nadal jestem poszukiwany, gdyż zapamiętana została również twarz bohatera, jego ciuchy, a nawet broń noszona na widoku, bo taka strzelba nie znika już w nieprzepastnych kabzach, tylko ląduje tam gdzie faktycznie powinna – zawieszona na plecach (żeby nie było – na magicznym pasku, który znika, gdy tylko rzeczoną broń chwycę w dłonie, a więc jednak są tu pola do poprawek).

Gdzie leży granica realizmu?
Oczywiście są na to sposoby, wystarczy wozić zapasowe ciuchy w bagażniku samochodu, sęk jednak w tym, że trzeba o zabraniu ze sobą ubrań pamiętać, no i nie rozwiązuje to problemu, gdy coś się posypie i należy naprędce zmienić auto. I tak, przyznaję, na papierze brzmi to lepiej niż dobrze, wręcz nieprawdopodobnie, ale przy zaangażowaniu władz na poziomie trzech gwiazdek i więcej bywa upierdliwe. Poza tym, już zupełnie na marginesie, czy w grze nastawionej na zabawę w bandziora i częste spieprzanie przed policją potrzebne były mechaniki, które te ucieczki wydłużą bądź utrudnią? Przyznam, mam w tym przypadku mocno mieszane uczucia i może po kolejnych dwudziestu godzinach w kampanii bardziej się do nich przekonam, póki co pozostaję sceptyczny.
Podkreślę to raz jeszcze – nigdy nie widziałem równie zaawansowanej piaskownicy, tak kompleksowo naśladującej rzeczywistość, i już sam ten fakt zasługuje na uznanie. Nie zdziwię się jednak, jeśli konkretne rozwiązania będą dla kogoś kulą u nogi czy niepotrzebnym zawracaniem gitary. Mam tylko nadzieję, że przy dalszym przesuwaniu granicy następne GTA nie przepoczwarzy się w symulator chłopa, który potencjalnie narobi sobie problemów przechodząc przez ulicę na czerwonym świetle, bo tego zwyczajnie bym nie chciał.