Rok 2026 zbliża się ku końcowi i trzeba przyznać, że był to dość udany okres w całym giereczkowie, bo dostaliśmy naprawdę wiele różnorodnych tytułów, więc wszyscy powinni czuć się zadowoleni. Zwłaszcza fani strategii nie mają powodów do narzekań, pojawiły się bowiem dodatki do Age of Empires III, Warcrafta III czy Twierdzy Krzyżowiec (zarówno oficjalne, jak i fanowskie), a także piracki city builder Corsair Cove czy genialna Laysara: Summit Kingdom. Zapowiedzi na przyszły rok również budzą emocje. Chociaż liczyłem też, że w 2026 raz jeszcze wrócę na Karaiby w Tropico 7, ale niestety – nowe przygody El Presidente zostały przesunięte. Dostałem natomiast zaproszenie do starożytnej Grecji.

Theos, Ikariam city buildingu

Można rzec, iż Triskell Interactive idzie za ciosem. Po całkiem udanym Faraonie postanowiono dalej kroczyć ścieżką wydeptaną przez Impressions Games i zabrać graczy do kolebki cywilizacji europejskiej. Theos: Cities of Myth to city builder, w którym wcielamy się w miejskiego architekta i rozwijamy nasze polis na drodze gospodarki, handlu oraz wojny. Niestety, o ile wylewy Nilu nie zaszkodziły Francuzom, tak gromy Olimpu najwyraźniej poraziły tę grę na etapie produkcji. Szkoda, bo naprawdę chciałem polubić spadkobiercę Zeusa…

Theos stoi prostotą. Mamy kapitał początkowy, wznosimy sanktuarium wybranego uprzednio bóstwa oraz pierwsze osiedla czy budynki usługowe konserwatorów, strażników, strażaków czy nosiwodów, a także zapewniamy podstawowe łańcuchy dostaw żywności oraz udogodnień. Parę kwiatków, parków, drzewek, jakiś dostęp do kultury, poborca podatkowy, potem lekarz… i w zasadzie gotowe. Można odejść i czekać, aż napełni się kabza, byśmy mogli działać dalej, stopniowo rozszerzając usługi na danym osiedlu. Ewentualnie zająć się drugim miastem, tylko wówczas nasze pierwsze nie pracuje (nie mam pojęcia, czy to jakiś błąd). Pojawiające się wymagania wynikają jedynie z przeszkód terenowych, wydłużaczy rozgrywki oraz bugów, których doliczyłem się stosunkowo sporo.

Olimp? Za wysoko

Po czterech godzinach zrodziła się we mnie obawa, że widziałem już w tej grze wszystko – po dziesięciu byłem tego pewien. Przejście pierwszej kampanii Aten nie sprawiło mi żadnych trudności, natomiast kolejna miała coś, czego doprawdy nienawidzę – sztuczne blokady w postaci niemożności ściągania podatków. Gra zmusza nas, byśmy gromadzili złoto jedynie z handlu, więc stawiamy odpowiednie struktury, a potem czekamy, czekamy i czekamy. W tym czasie możemy ugotować obiad, obejrzeć odcinek serialu albo sięgnąć po książkę, ponieważ naszemu miastu nic nie zagraża. Infrastruktura bywa na tyle nierentowna, iż najpierw musimy zebrać spory majątek, potem kupić oraz przechować konkretne zasoby, a dopiero po czasie wypuścić je na agory, gdyż nasi tragarze do najinteligentniejszych nie należą. Zamiast więc jakkolwiek rozdysponować surowce, będą pakować wszystko pod korek w jednym miejscu. Przydałaby się tutaj możliwość przypisania składu do danego rynku.

Czy żmudna praca się opłaciła? A skąd! Przejście między rozdziałami kampanii wynagrodzono mi jakimś dziwacznym tekstem wprowadzającym do kolejnej misji, będącym ni to wierszem, ni to opisem. Natomiast po całym pieczołowicie odkładanym majątku nie pozostał ślad, gdyż gra stwierdziła, iż przestaje zapisywać mój profit z handlu, w co drugim domu brakowało mi żywności (mimo dostaw), nie mogłem też wybudować sanktuarium na kolejnej mapie. W efekcie byłem zmuszony powtarzać cały proces, co zaowocowało pozbyciem się kilku bugów, ale nie wszystkich. Żeby nie było – jestem zwolennikiem utrudnień. Tylko sensownych.

Fabuła zupełnie nie angażuje. Brakuje tu jakichś ciekawostek z antyku, zaserwowania mitów czy eposów. Nie czuje się tego majestatu, który towarzyszył Zeusowi. Dałem więc sobie spokój z kampanią i postanowiłem przetestować tryb swobodnej rozgrywki. No cóż – nie licząc błędów, nie oczekujcie po tym tytule zbyt wielu wyzwań. Teoretycznie istnieją inne polis, z którymi możemy wojować, ale ich agresja jest znikoma i bez problemu zdążymy wybudować potężne miasto-państwo, które podporządkuje sobie całą Grecję.

Mechaniki? Za nisko

Zdecydowanie przydałaby się też opcja wyboru poziomu trudności. Nie uważam się za eksperta od city builderów – lubię je, ale znam swoje limity. Przykładowo wydany w 2021 roku Nebuchadnezzar kompletnie wytarł mną podłogę. Natomiast podczas gry w Theosa miałem czas, aby umyć swoją. Oczywiście w grze istnieją jakieś urozmaicenia, np. możemy osobiście pokierować naszymi siłami w skromnym RTS-ie, aczkolwiek to bardzo uproszczona rozgrywka i raczej irytująca przez sterowanie jednostkami. Zresztą wyznaczanie czy edycja standardowych tras patroli też sprawiają wrażenie topornych i nieintuicyjnych.

Wizualnie tytuł przypomina wspomnianego już odświeżonego Faraona. Malowana, kolorowa grafika może się wydać nieco „moblikowa”, ale moim zdaniem prezentuje się całkiem ładnie. Lokacje są naprawdę ciekawe. Tutaj widzę bardzo fajny motyw zmuszający do intelektualnego wysiłku. Ograniczenia wynikające z terenów mogą zepsuć sprawdzone schematy osiedli. Zauważam jednak problemy z optymalizacją na niektórych mapach. Zdecydowanie brakuje również tekstów mówionych czy czegokolwiek, co angażowałoby słuchowo, ponieważ muzyka jest raczej z tych niewyróżniających się, a jeśli chodzi o konwersacje, mamy tylko dymki dialogowe mieszkańców. Żeby chociażby grzmiały głosy bóstw przemierzających ulice. Przez to wszystko nie czuje się klimatu oryginalnego Zeusa.

Syzyfie, do pracy!

Zacząłem pisać o tym, co mnie frustruje, bo niestety ten kożuch wyraźnie przykrywa pozytywy, ale ich też udało mi się trochę znaleźć. Theos potrafi na chwilę obudzić wspomnienia, a nawet zapewnić nieco frajdy z projektowania urokliwych dzielnic (szkoda tylko, że schematy z poprzednich gier działają również tutaj). Niemniej obserwowanie, jak proste szałasy pod wpływem wzrostu oferowanych usług zmieniają się w wysokie wille, przykuwa na chwilę do ekranu.

Na plus zasługuje także poprawienie interfejsu względem pierwowzoru – co prawda daleko mu do perfekcji, a samouczek nie tłumaczy wszystkiego dość dokładnie, niemniej okazuje się zdecydowanie wygodniejszy od zeusowego czy faraonowego. Rozwinięcie sanktuarium do ostatecznej postaci daje ogromne bonusy od bóstw. Bardzo fajnie stawia się obiekty rolnicze – mamy gotowe pola uprawne o konkretnych kształtach i musimy się trochę pobawić w Tetrisa. Chociaż domyślam się, że niektórych to zirytuje. Nieco więc żartobliwie powiem, że w grze jest na czym budować, ale w obecnym stanie można odnieść wrażenie, iż działamy na fundamentach wersji beta.

Warto też zwrócić uwagę na fakt, że cena w naszym kraju, choć wydaje się niewygórowana, znajduje się w topce najwyższych na świecie. Zdecydowanie nie warto wykładać na ów produkt prawie 70 zł (85 zł bez promocji). Może w przyszłości, kiedy te nagie kości nabiorą mięska.