18
Film „Mortal Kombat 2” poobijany, ale przetrwał walkę [RECENZJA]
![Film „Mortal Kombat 2” poobijany, ale przetrwał walkę [RECENZJA]](https://cdaction.pl/wp-content/uploads/2026/05/mortal-kombat-2-scaled.jpg)
Pierwsza część zrebootowanego „Mortal Kombat” Simona McQuoida miała trochę smaczków (wątek Scorpiona i Sub-Zero), ale generalnie brakowało mu charakteru, a wykreowany na potrzeby filmu główny bohater odstawał charyzmą. Tamta walka o uznanie widzów została przegrana, na szczęście seria nie ogłosiła końca kariery. Reżyser przemyślał błędy i poprawił strategię. „Mortal Kombat 2” wchodzi na arenę żwawsze, w lepszych barwach i pewniejsze siebie. Pierwsze rundy wprawdzie na to nie wskazywały, ale tym razem adaptacja słynnej serii bijatyk wychodzi ze starcia zwycięstwo, choć nie bez ofiar i stłuczeń. Tym razem remix „Techno Syndrome” wybrzmiewa tryumfalnie i pasuje do głównej atrakcji filmu – Johnny’ego Cage’a w wykonaniu Karla Urbana.
Pierwsze rundy i poświęcenia
Komputerowe Mortal Kombat opiera się o dwa filary – o efekciarskie, pełne odjechanej przemocy mordobicie oraz o dosyć głębokie tło fabularne. To ciągnąca się od lat saga o turnieju, który decyduje o losach świata. Saga jako taka dorobiła się wielu herosów i złoczyńców z mniej lub bardziej intrygującymi wątkami i powiązaniami. Coś, co zaczynało jako kopalnia nawiązań do „Krwawego sportu” czy „Wejścia smoka” z naleciałościami fantasy, przeistoczyło się w campową mitologię dla fanów. Ciężko upchać tyle lore’u, czy nawet jego wycinek, do dwugodzinnego filmu.
To właśnie jeden z dwóch departamentów, na których McQuoid z ekipą się wykładają. Ich historia ugina się od ekspozycji. Bardzo dużo istotnych dla historii informacji podaje się tu przez wygłaszane na szybko przemowy, podane często bez filtra i charakteru (chyba, że w scenie uczestniczy Karl Urban). Oczywiście, jakoś tam działają i na ślinę kleją historię, żeby nie rozpadła się przy pierwszym kopnięciu z półobrotu. I jak sobie na tę opowiastkę spojrzymy z boku, to wypada jak coś całkiem funkcjonalnego, mimo głupotek i nie zawsze jasnych reguł tego (głównie dotyczy to zjawisk magicznych). Po prostu historia wypada bardzo zdawkowo (np. wątki niektórych bohaterów z części pierwszej), a informacje są nam podawane na tacy, nie odkrywane, bo nie ma na to czasu. Paradoksalnie, to wszystko jeszcze idzie wybaczyć – wszyscy wiemy, po co idziemy do kina na ten film. Fatalne w skutkach mogło okazać się coś innego.
Historię o typiarach i typach broniących świata za pomocą kopnięć, pięści, laserów i kul ognia w ramach starć 1 vs 1 warto opowiadać z pewnym dystansem. Świetnie to wychodziło w latach 80. i 90. – czego dowodem było rozkosznie przaśne „Mortal Kombat” Paula W.S. Andersona. „MK2” McQuoida łapie w tym aspekcie zadyszkę. Wiele scen podaje się tu poważnie i bez nawiasu. W połączeniu z ekspozycjami tracą na lekkości, która usprawiedliwiłaby każdą głupotkę. Widać to zwłaszcza w wątkach bohaterów poprzedniej części i – po trochu – Kitany (klimatem wierny grom, trzeba przyznać) odgrywanej przez niezłą Adeline Rudolph. Wypadają jak tanie, sztywne fantasy, ledwie funkcjonalny szkielet. No, księżniczka akurat ma co robić i pewną drogę do przejścia, ale dziewczynę puszczono na fabularne skróty.
Film niemal dał się zagonić do narożnika przez ten brak balansu podczas rozbiegowych rund. Zdawało się wręcz, że dzieło McQuoida chwilami markuje ciosy, mimo radosnej brutalności, ale na szczęście na ring wpadło wybawienie. Za sprawą Karla Urbana „Mortal Kombat 2” przeszło do ataku.
Full contact!
W momencie, w którym Johnny Cage wkracza na scenę i stoi w centrum akcji, film nabiera rumieńców. Perspektywa tej postaci nadaje całości odpowiedniego luzu, a resztę robi charyzma i zaangażowanie aktora. Bohatera uczyniono naprawdę sympatycznym, a samoświadomość dodaje kreacji charakteru. To jedna z dwóch, może trzech (licząc pewien powrót-niespodziankę) postaci, jakie mają do przejścia drogę, która ładnie spaja wszystkie mordobicia. Kiedy historia kręci się wokół Cage’a – to nawet dialogi nabierają kolorów, a kilka gagów autentycznie bawi. Paradoksalnie, od któregoś momentu nieźle ogląda się też dętą opowiastkę Kitany.
Wiadomo, wszystko to służy podkładowi pod mordobicia. I dzięki temu, że cokolwiek wiemy przynajmniej o niektórych postaciach – oraz dzięki ich generującej przywiązanie charyzmie – wsiąkamy w ten festiwal łamania kości, szlachtowania i nadziewania na ostrza rozmaitego żelastwa. A przemoc pokazano tu z odpowiednio wisielczo-gamingowym zacięciem – i absolutnie bez filtra. Jeśli coś ma zostać ucięte, to bohaterowie zrobią to z rozmachem.
Większość starć wypada co najmniej dobrze, podparto je porządną choreografią i muzyką, a CGI, nawet jeśli nieco zalatujące grą wideo, robi robotę i jakoś tu do tej radosnej tandety pasuje. Zwłaszcza, że wszystko podano w formie wiernej gamingowemu oryginałowi. Fani odnajdą mnóstwo smaczków, rozpoznają areny, na których przelewali krew swoją i cudzą, docenią wykorzystanie broni i znanych ciosów, a nawet rytmu rund i walki. Jako osoba wychowana na tej serii bijatyk – miałem czym nacieszyć oko.
Liczy się ostatnia runda?
W ostatnim akcie dzieje się jakaś magia. Pocieszna, nieco niezgrabna przygoda przeistacza się w bardzo porządnie zsynchronizowane filmidło, gdzie starcie toczone na dwóch płaszczyznach nabiera rumieńców, dostarcza sporo emocji i bawi nawet największymi absurdami, mimo że sprowadza się do gonitwy za pretekstowym artefaktem i klasycznej walki o losy świata. Świetnie gra wtedy i scenografia, i kopaniny oraz wywijanie bojowym, fikuśnym żelastwem (z tym nieźle było już wcześniej), i bohaterowie.
Kurczę, nawet finałowa coda pogrywa z naszymi oczekiwaniami i okazuje się całkiem auto-ironiczna. Zupełnie, jakby drugą połowę kręcił jakiś inny, bardziej świadomy tego, co robi Steve McQuoid. Nie przeszkadza w tym, oczywiście, skoncentrowanie się na Johnnym Cage’u i paru konkretnych zawodnikach. Ostateczny efekt jest taki, że gdy wychodzicie z kina, to raczej uśmiechnięci, i zapominacie o głupotach ze środka. Zostaje satysfakcja i świadomość, że tym razem „Techno Syndome” brzmi dobrze. Niemal tak, jak zawsze powinien.
OCENA: 6.5/10
PODSUMOWANIE: Film momentami idzie na skróty oraz w tanie ekspozycje, ale ostatecznie dostarcza przyjemnie krwawy spektakl, a Karl Urban kradnie show. To filmidło da się lubić przy wszystkich wadach!
Czytaj dalej
-
8
„Mortal Kombat 2” z rekordem otwarcia dla filmowych bijatyk. Mimo to jego producent jest oburzony negatywnymi recenzjami
-
2
„Mortal Kombat 2” dzieli krytyków przed premierą. Jest lepiej niż w „jedynce”, ale to wciąż tylko spektakl dla fanów
-
3
Nowe Mortal Kombat w produkcji. Ojciec serii zdradza przyszłe plany studia NetherRealm
-
1
Pierwsze opinie o „Mortal Kombat 2” trafiły do sieci. Karl Urban jako Johnny Cage kradnie show!
No milutko, może uda się nawet w drodze wyjątku złapać w kinie
Właśnie wróciłem z seansu. Znacznie lepszy od jedynki, bawiłem się naprawdę dobrze. Porządna bijatyka od fanów dla fanów. Jest więc dość hermetyczna, ale robi to całkowicie świadomie. I dzięki temu, że nie udaje czym jest, wygrywa. Byliśmy w gronie znajomych, mordki nam się cieszyły praktycznie cały czas i chętnie zostaliśmy na napisach końcowych by słuchać wiadomego kawałka:)
Wspaniale, serio mam ochotę iść do kina – a nie mam jej często 😀
W streamingu to już nie będzie to. Kino to właściwe miejsce dla takich produkcji 🙂 Także jakby co – udanego seansu!
Teraz to mnie naszła ochota żeby odpalić „staruszka” i Mortal Kombat pod DOS…
Film spoko, tylko ta finałowa walka… Kompletna bzdura.
W moim kajecie ma spokojnie 7/10 🙂 Oglądałem w ramach maratonu z „jedynką”, tym większe wrażenie zrobiło na mnie, jak celnie naprawia jej prawie wszystkie mankamenty. Karl Urban jako Johnny Cage – wiadomo, już pierwszy trailer mnie upewnił, że sprawdzi się doskonale, ale przede wszystkim mnóstwo świetnych walk na znajomych arenach, dużo trafionych gagów, nawet pewna odwaga w pozbywaniu się kolejnych postaci (chociaż tutaj obawiam się, że „trójka” jednak namiesza). Jako oddany fan tej serii od 30 lat bawiłem się doskonale!
@rajmund – oj tak, progress w stosunku do MK1 jest ogromny. I zgodzę się, że mimo czkawek narracyjnych, da się tu świetnie bawić 😀 To trochę jak Con Air, które też popełnia pewne błędy, a daje masę radochy.
A dla mnie ten film to masakra. Nie uważam czasu za stracony, ale spodziewałem się czegoś znacznie lepszego. W sumie porównałbym do starej dwójki. Co do pozbywania się postaci wiąże się to pewnie z chęcią naprawy jednego mankamentu z jedynki. To tak a propos wypowiedzi rajmunda.
Trudno mi się z Tobą nie zgodzić, jestem świeżo po seansie…no i niby człowiek się cieszy,że film Mortal Kombat 2 wrócił na dobre tory,będąc produkcją nieporównywalnie lepszą od filmu z 2021r. To jednak jako osobnik, który ma w pamięci pierwszego Mortala z 95r. i zaliczony opad szczeny w kinie przy Techno Syndrome w opening scene a później w każdej niemal scenie,w każdej walce bohaterów okraszonej konkretną nutą, którą się po prostu pamięta…oj nostalgia jest silna ot co. To tutaj w najnowszej odsłonie czuję spory niedosyt…jasne, oprawa audio-wizualna świetna,efekty specjalne godne 2026r….ale to we filmie z 95r. mimo wszystko „czuć” każdy cios, kop, łamanie kości, jest mięsiście i to tamte sceny walki okraszone świetną muzyką zapadły mi najbardziej w pamięci i to dlatego Mortal Kombat z 1995r. Paula Andersona jest nadal na 1 miejscu.
Nie 95r. tylko 95 r. I przy okazji tak samo nie: 100zł – 100 zł, 10kg – 10 kg, 100m – 100 m, 10godz. – 10 godz. itd. itd. itd. i tak do znudzenia.
Jeszcze NIE TRAFIŁEM na przypadek, gdzie klei się litery z cyframi.
Kaleczycie swój i MÓJ język. Robicie kaleki z siebie i z języka. TO NIE JEST TRUDNA ZASADA. Nie jest skomplikowana. Więc to nie jest kwestia, że jesteście niesprawni mózgowo, żeby to ogarnąć. Jeśli już to chodzi o jakiegoś psycho-dolca, który nie pozwala wam zachować się normalnie i napisać to poprawnie.
To nie jest fantasy tylko sci-fi. W fantasy Karl Urban mialby dlugie włosy.
Byłem, widziałem i daje solidne 9/10 – mega rozrywka i spoko pojedynki (moja ocena i opinia). Synowi też się podobało i czekamy na MK3 🙂
Jako fan jeszcze z czasów pegazusa jestem bardzo zadowolony. To jest film akcji, napakowany smaczkami (ale bez przesady). Solidne 9/10 w tej kategorii.
100procentowa zgoda. Razi nie mniej niż nadużywanie CAPSLOCKA! Dostajesz 1000punktów lansu. 😉
Mareczku, jak ktoś już zauważył wyżej – caps lock w nadmiarze szkodzi, można przez to nie zauważyć głupiego błędu, jak np. „KLEILMY”, co w kontekście narzekania na niski poziom językowy współdyskutantów wygląda dość zabawnie.
Mnie się akurat film spodobał. Czekam na nastgępną część.
Niestety historia zatoczyła koło i to pisze człowiek, który swoja przygodę z MK rozpoczął od MK 1(1992). Grałem prawie w każdą część a ukochałem pierwszą trylogię. Adaptacja gry z 1995 roku niestety, ale nadal nie dościgniona. Pomijając co nie wypaliło w MK z 2021 to w MK 2 mamy te same problemy tylko kosmetyczne zmiany na lepsze. Fabuła szarpana, przeskakujemy z wątku do wątku pomijając spowalniacze, aby ja rozwinąć. Świat tak duży w grze w filmie klaustrofobiczny jak byśmy przechodzili z pokoju do pokoju a mówimy tu o wymiarach. Aranżacje walk nadal na niskim poziomie (nie dziwię się, że ludzie wolą oglądać Keanu Reeves zabijającego ołówkiem tuzin przeciwników) do pięt nie dorasta RAID jedynie pojedynek Liu Kanga z Kung Lao daję radę. Areny takie jak The Dead Pool(jedna z moich ulubionych ileż tam przeciwników utopiłem) kompletnie nie wykorzystana i zmarnowana. W dodatku tak ciemno w niektórych scenach, że gdybym wiedział to z latarką do kina bym przyszedł (główny oświetleniowiec zasługuje na fatality). Postaci miernie wypadają nawet Cage czy Kitana nie ratują filmu, ale do nich też mam wiele wątpliwości. Na koniec muszę przyznać żę budżet produkcji jest większy, ale co z tego, skoro nie wykorzystany. Simon McQuoid kompletnie nie rozumie tego co reżyseruję z resztą czego oczekiwać o facecie z takim warsztatem doświadczeń jakim on posiada (albo czego on nie posiada). Dlatego moja ocena 4-. I tak czekam na nowe Mortal Kombat ale grę.