„Gra z profesjonalnym magazynem”, pismo o tytułach na komórki i takie niepoprawne politycznie. Wspominamy zapomniane czasopisma growe

Game 4U (2004)

To było nie tyle czasopismo z dołączaną pełną wersją gry, co odwrotnie – pełna wersja gry z dołączanym czasopismem o nieimponującej w tym czasie objętości 48 stron za jedyne 26,90 zł (acz dodać należy, że w tej kwocie dostawaliśmy 2 CD). Co zresztą ogłaszano wprost w nadtytule: „Gra z profesjonalnym magazynem”. 

Zaznaczyć trzeba, że w przeciwieństwie do wielu innych tego rodzaju wydawnictw (Nova Gra, Extra Gra itd.) rzeczone czasopismo nie było jedynie zapchajdziurą w rodzaju „instrukcja, solucja, reklama wydawcy”, tylko pełnoprawnym magazynem dla graczy, z newsami, zapowiedziami, recenzjami nowych w tym momencie gier, opisami hardware’u etc. – i dlatego o nim tu wspominam. Może nie były to przesadnie obszerne i ambitne teksty, ale też ich autorzy nie mają powodów do wstydu. Layout prezentował się w sumie nienajgorzej, choć widać pewną przesadę w stosowaniu ciemnych, intensywnych podlewów, czasem utrudniających lekturę. 

Wyszły w sumie tylko trzy numery z „pełniakami”: Starsky & Hutch, Divine Divinity i Ford Racing 2. Na drugim CD oferowano dema nowych gier, zwiastuny, sterowniki, tapety itp.

Gry Komórkowe (2004–2005)

To pismo powstało w momencie, gdy na przełomie lat 2004 i 2005 telefony zaczynały już pełnić funkcję platformy do gier. Jak sama nazwa wskazuje, jego treść była skoncentrowany na tytułach na komórki – wówczas przede wszystkim produkcjach Java/J2ME. Dość sporą część pierwszego wydania magazynu (32 strony za… 1 zł) zajmowały reklamy dzwonków polifonicznych, tapet oraz instrukcje, jak pobrać grę na konkretny model telefonu za pomocą kodu SMS. Wyszło bodaj siedem numerów. I tyle o tym czasopiśmie, bo tak po prawdzie nigdy nawet nie miałem go w ręku, więc za wiele napisać nie mogę…

GameRanking (2005–2008)

Za to tutaj jest niezła i dłuższa historia do opowiedzenia. Otóż wywalona jesienią 2004 z pracy dawna ekipa Clicka! – Bauer uznał, że Warszawiacy nie dają sobie rady ze spadkiem popularności pisma i przeniósł je do Wrocławia – nie zamierzała składać broni. Miała Bauerowi coś do powiedzenia i udowodnienia – więc stworzyła w maju 2005 własne czasopismo gamingowe. Jego tytuł był jednocześnie nazwą portalu o grach należącego do Playa, wydawcy gier i tegoż właśnie magazynu. Jak tłumaczyła się redakcja, rzeczony wydawca inaczej nie wyłożyłby pieniędzy na stworzenie GR. Co oczywiście nasuwało rozmaite pytania o obiektywność i bezstronność pisma… Ale według deklaracji ekipy miała ona zagwarantowaną niezależność i nawet dla zasady nie recenzowała produkcji wypuszczanych przez Playa, żeby uniknąć konfliktu interesów. 

Tym niemniej ta współpraca musiała jednak gamerankingowców uwierać, bo już po trzech numerach rozstali się z Playem, a nowym wydawcą została firma Proxima, należąca do jednego z redaktorów GR (a konkretnie Piotra Moskala). Twórcy GameRankingu – a skład mieli całkiem niezły, bo pościągali też paru byłych tekściarzy z SS i Reseta – od samego początku odgrażali się, że będzie to pismo bezkompromisowe i niepoprawne politycznie, bez wszelkich ograniczeń, jakie narzucano im w korporacji. Nadtytuł pierwszego numeru to „Szybcy • Szczerzy • Wredni” (acz po bodaj roku jakoś tak zniknął, a w zamian weszło turbopatriotyczne „Polski miesięcznik dla polskich graczy, z wami od 966 roku”). Co oznaczało w praktyce dość agresywny język w recenzjach, w tym wulgaryzmy, „niepoprawność polityczną” oraz specyficzny humor, a także m.in. komiksy WilQ. (Te były niewątpliwie atutem GR). Pierwotna objętość wynosiła 42 strony, potem z czasem zrobiło się ich nawet 80 i – co warto podkreślić – nadal za tę samą umiarkowaną cenę 4,99 zł. Minimalistyczny „german style” layout w polskim czasopiśmie dla polskich graczy redakcji jakoś nie przeszkadzał. ;P A tak serio – choć nie powalał, był przejrzysty i czytelny, a chyba o to w końcu chodzi. 

Ale gdzieś tak po ok. półtora roku dało się zaobserwować wyraźny spadek formy GR, bo i też wtedy zaczęła się mocno wykruszać ta pierwotna, solidna ekipa. A dla nowych autorów „bezkompromisowość” oznaczała głównie tylko coraz wulgarniejszy język… Tym niemniej pismo przetrwało aż do sierpnia 2008, gdy po 35 numerach nastąpił GameEnding.

GameRanking miał dwa bezpłatne wydania specjalne dołączone jako bonus do magazynów Maxim (dla panów) i GT (motoryzacyjnego), co – nie powiem – było fajnym i cwanym sposobem na zareklamowanie się wśród potencjalnych czytelników. W 2006 ukazał się okazjonalny numer pod marką GameRanking Plus, choć bez bicia przyznaję, że na jego temat nie wiem NIC. 

Było jeszcze pewne zamieszanie z wczesnymi edycjami GR, którego niesprzedane egzemplarze pierwotny wydawca wypuszczał później jako GameRanking Extra – w zafoliowanym worku mieścił się archiwalny GR plus CD z jakimś mniej lub bardziej badziewnym „pełniakiem” z portfolio Playa.

Nawiasem mówiąc, kupujących pierwszy numer GR premiowano pełną wersją gry (były to bodajże Asy przestworzy), dostępną do ściągnięcia z serwera redakcji.

I tyle w tym miesiącu!