Wspominamy ZAPOMNIANE CZASOPISMA GROWE: PC Solution, GameBoy Magazyn, GBmore, Click! Konsole

PC Solution (2000–2001)

Za tym periodykiem stoi niezmordowany Marek Suchocki i jego wydawnictwo CGS. Jak sama nazwa wskazuje, było to pismo stricte poradnikowe, relikt czasów preinternetowych, gdy pomocy po utknięciu w jakiejś grze szukało się w magazynach. Ukazało się pięć edycji PC Solution w okresie z grubsza sześciu miesięcy jego istnienia (czerwiec 2000 – styczeń 2001). Czasopismo miało objętość około 80 stron, w miarę umiarkowaną cenę (5,90 zł), ale w zamian taki sobie papier. Zawartość to oczywiście poradniki, solucje, triki plus parę stron zapowiedzi i newsów. Do tego dużo rozłożonego gęsto tekstu i nie za wiele screenów.

Ale cóż, w XXI wieku internet już trafiał pod strzechy. Nie trzeba było więc czekać parę miesięcy od chwili wysłania listu z problemem typu „utknąłem w grze XYZ, bo na trzecim etapie nie wiem, jak pokonać bossa”, by ewentualnie na łamach znaleźć podpowiedź. Teraz wystarczyło poszukać rozwiązania na forach, listach dyskusyjnych etc. Tak oto pisma poradnikowe przestawały być potrzebne, co też potwierdza krótki żywot PC Solution.

GameBoy Magazyn (2001–2003)

Jedyne wówczas polskie czasopismo dla posiadaczy handheldów, a w sumie handhelda (bo rozmaite warianty Game Boya traktuję jak jedną konsolę). Zadebiutowało w połowie 2001 roku. Wydawało je Independent Press, odpowiedzialne też za Neo Plus. W sumie GBM wywodzi się właśnie z działu Pocket w Neo Plus, poświęconemu głównie Game Boyowi. Rubryka ta cieszyła się na tyle dużą popularnością, że wydawca uznał, iż może być z tego osobne pismo. Widać zresztą pewne podobieństwo magazynu w stylu i oprawie graficznej do swego „protoplasty”.

Naczelnym przez pierwsze pięć numerów był znany wszystkim Gulash, a potem pałeczkę przejęła Anna „Anek” Gidyńska. Za czasów Gulasha magazyn był praktycznie dziełem dwóch osób (tzn. teksty pisał głównie on i jego zastępca), potem jednak redakcja rozrosła się do bodaj dziewięciu członków. Objętość pisma nie przekraczała 50 stron. W środku mogliśmy znaleźć głównie recenzje i zapowiedzi gier na Game Boya, Game Boya Advance i Game Boya Color, a także nieco tematycznej publicystyki. GBM padło po wydaniu ośmiu numerów, w lutym 2003 roku.

GBmore (2003–2004)

Po upadku GBM jego ekipa odeszła z Independent Press i założyła własne czasopismo, GBmore, wydawane przez Ansoft (czyli Annę Gidyńską). Jego profil obejmował już nie tylko Game Boya, acz ten handheld nadal dominował w zawartości magazynu. Stąd w kolejnych numerach na około 50 stronach znaleźć można było także np. wiadomości ze świata konsol przenośnych, artykuły o N-Gage’u i grach mobilnych, opisy i testy telefonów komórkowych, a także kilka recenzji gier na GameCube’a.

GBmore miał pięć numerów, przy czym ostatni, w lutym 2004, ukazał się już jako ezin. Wydawca tłumaczył tę decyzję dużymi kosztami druku i kolportażu, małą liczbą reklam itd. Ten elektroniczny numer udostępniono za darmo do pobrania jako plik pdf. A kolejna cyfrowa edycja GBm, nad którą prace w momencie wydania piątego numeru już trwały, miała kosztować – wedle deklaracji redaktorki naczelnej – dużo mniej niż wersja papierowa. Tyle że nigdy nie ujrzała światła dziennego.

Click! Konsole (2002–2003)

Pismo wydawane w czasach warszawskiego Clicka!, z dumnym podtytułem: „Wszystko o grach i sprzęcie”. Pojawiło się w połowie 2002 roku, a do grudnia 2003, kiedy przestało istnieć, wyszło w sumie sześć numerów. De facto było to wydanie specjalne, acz z własną numeracją. A konkretniej rzecz ujmując, na jego okładce jednocześnie podawano numerację Clicka! oraz wszystkich WSC – Wydań Specjalnych Clicka!. Czyli np. ostatnia edycja tego magazynu nosiła oznaczenie „nr 6 WSC nr 7/2003”.

Na 68 stronach znajdowały się głównie zapowiedzi i recenzje gier na PlayStation 2, GameCube’a, Xboksa oraz Game Boya plus nieco publicystyki i opisów hardware’u. Czasopismo nie kosztowało wiele (4,90 zł), a do tego miało dobry papier, jak na tę cenę, i dopracowaną szatę graficzną (choć w mojej opinii czasem dawano za dużo grafy kosztem tekstu). Nie mam pojęcia, dlaczego upadło, ale znając Bauera, podejrzewam, że po prostu sprzedaż okazała się za niska. :) 

PS Pominąłem w tym odcinku opisy GameStara (2003, 2005, 2009) i CyberMychy (2000–2008), bo uznałem, że trudno określić te czasopisma jako „zapomniane”.