Silent Hill: Townfall to horror, o którym za rok nie będę już pamiętał [RECENZJA]
![Silent Hill: Townfall to horror, o którym za rok nie będę już pamiętał [RECENZJA]](https://cdaction.pl/wp-content/uploads/2026/09/sh-townfall.webp)
Filmowe przedstawienie wydarzeń zostało z kolei przewidziane przez twórców – domyślnie obraz wyświetlany jest z pasami na górze i dole ekranu (tzw. letterbox). Dodatkowo do zarejestrowania miejsca akcji – miasteczka St. Amelia – wykorzystano fotogrametrię, co poskutkowało hiperrealistycznie wyglądającymi lokacjami. Tego typu dopracowane, choć mocno statyczne, scenerie przywodzą od razu na myśl symulatory chodzenia. Na pewnym etapie zacząłem się zastanawiać, czy Townfall nie byłby lepszy, gdyby sprowadzał się właśnie głównie do spacerowania, chłonięcia atmosfery i odkrywania tajemnic szkockiej wyspy.
W wodzie
St. Amelia skrywa bowiem całkiem sporo i już w momencie zawiązania akcji zadajemy sobie wiele pytań, odpowiedzi na które znajdujemy dopiero bliżej końca fabuły. Niewiele zostało tu pozostawione domysłom, nie mamy też zresztą do czynienia z opowieścią jakkolwiek skomplikowaną. Jej zrozumienie nie wymaga ciągłej uwagi i kilkakrotnego przejścia gry. Historia Simona Ordella jest prosta i kręci się wokół tragedii szkockiej mieściny. Z biegiem czasu poznajemy motywacje głównego bohatera tychże wydarzeń, a także powody powrotu protagonisty na wyspę.
Braku zawiłości scenariuszowych i przesadnie szerokiego pola do interpretacji nie uważam jednak za zbyt duży minus. Pod względem fabularnym Townfall okazuje się satysfakcjonujący, choć nieco przewidywalny dla każdego fana uniwersum Silent Hill. Wieńczy przy tym opowieść znacznie prostszym (by nie rzec prostackim) komentarzem społecznym niż chociażby ubiegłoroczny SHf. Dzieło studia Screen Burn ani mnie nie zszokowało, ani nie zmusiło do głębokich przemyśleń, ani nie pozostawiło z uczuciem emocjonalnej pustki. Pod względem scenariusza niezaprzeczalnie czuć ducha serii – to opowieść o chciwości, winie oraz radzeniu sobie z traumą. Wszystko to jest jednak nieco powierzchowne i zbyt dosłowne.
Nie zamierzam z kolei wchodzić w dyskusję na temat, czy to w ogóle Silent Hill. Wraz z premierą The Short Message Konami uznało, że tytułowe „Ciche Wzgórze” to nie tylko miasto, ale też swego rodzaju fenomen mogący objawić się wszędzie. Pozostaje to po prostu zaakceptować lub obrazić się na ten cykl – ja wybrałem to pierwsze.
W ukryciu
Nie da się natomiast zaprzeczyć, że Townfall czerpie inspiracje z klasycznych odsłon serii. A skoro średni model walki stanowi niemal jej znak rozpoznawczy, nie inaczej ma się sprawa i teraz. Tyle tylko, że twórcy tym razem główny nacisk położyli na skradanie się, a to – ze względu na projekty poziomów – wypada średnio. Rzadko bowiem pozostawia pole do improwizacji, sprowadzając się raczej do toru przeszkód, po którym poruszamy się w zaplanowanym z góry porządku. Niemniej potwory również przemieszczają się ustalonymi ścieżkami, co przy odrobinie cierpliwości umożliwia przemykanie się niepostrzeżenie pomiędzy kolejnymi kryjówkami.
Pomocny okazuje się podręczny telewizorek CRTV, pełniący w Townfallu funkcję radia. Zamiast sygnalizować obecność przeciwnika, monitor pozwala podejrzeć jego pozycję na ekranie. Niestety używałem tej mechaniki znacznie rzadziej, niż się początkowo spodziewałem – to jeden z ciekawych pomysłów, których implementacja pozostawia z niedosytem. Wyjątek stanowi system zapisu – do sejwowania wykorzystujemy bowiem telefony (stacjonarne i te w budkach, gdyż akcja gry dzieje się w 1996 roku). Możemy również zadzwonić pod kilka numerów i poznać nieco szerszy kontekst historii. Pomagają w tym także wiadomości pozostawione na automatycznych sekretarkach, w mailach czy bardziej tradycyjnych listach i notatkach. Eksploracja i poznawanie fragmentów historii St. Amelii sprawiają satysfakcję. Problem w tym, że w pewnym momencie musi dojść do starcia.
W zwarciu
Do dyspozycji gracza oddano niewielki arsenał, powiększający się wraz z rozwojem historii. Początkowo możemy walczyć wyłącznie wręcz, później dostajemy również broń palną, ale amunicji nigdy nie mamy na tyle, by czuć się w pełni bezpiecznie. Napięcie łagodzi nietypowa mechanika dodatkowego życia – na starcie gry Simon budzi się bowiem z ramieniem oplecionym (zakończoną kroplówką) kaniulą, która wprowadza dożylnie substancję, pozwalającą postaci powrócić po śmierci bez konieczności wczytywania wcześniejszego zapisu.
Pomysł (choć bardzo mile widziany, gdy od ostatniego punktu kontrolnego minęła już dłuższa chwila) pozostawia, niestety, trochę do życzenia. Zdarzało się bowiem, że po zgonie trafiałem tuż przed oblicze mojego oprawcy, a ten czasem, jeśli akurat nie miał ochoty na kolejny mord, uciekał z pomieszczenia, komicznie wręcz sprintując.
Nie wiem, która z opcji jest gorsza, ale faktem pozostaje, że w Townfallu zginąć można zaskakująco szybko, nawet na normalnym poziomie trudności. Przy tym wątłe zdrowie bohatera to jedno, swoje trzy grosze dorzuca też bowiem system walki. W zwarciu możemy blokować ataki (kosztem wytrzymałości broni) i wyprowadzać ciosy, gdy pojawia się ku temu okazja. Niestety całości daleko do perfekcji – chociażby z uwagi na fakt, że animacja szarży potwora często nie zostaje przerwana po tym, gdy go trafimy, i postać gracza również otrzymuje obrażenia. Lepiej wypada walka dystansowa, ale – jak już wspomniałem – nabojów mamy raczej mniej niż więcej.
W panice
Aby się nie frustrować, powinniśmy więc skupić się na skradaniu. Poza chowaniem się w różnego rodzaju szafach czy po prostu za przeszkodami istnieje również wiele sposobów na odwracanie uwagi – możemy rzucić cegłą, włączyć radio, a czasem odpalić alarm w samochodzie. Przy relatywnie stałych ścieżkach zwykłych potworów przemykanie się nie nastręcza więc jakichś dużych problemów.
Te pojawiły się w momencie, gdy do równania wprowadzono nieśmiertelnego przeciwnika, którego każdy atak okazuje się jednak śmiertelny dla gracza. Z samą koncepcją stalkera nie mam problemu, przeszkadza mi raczej sposób, w jaki został on zaprogramowany. Niejednokrotnie pilnował mojej kryjówki, uniemożliwiając bezpieczne jej opuszczenie. Mogłem więc cierpliwie czekać przez kilka minut lub wyjść i niemal na pewno wpaść w jego zabójcze ramiona.
Całość sprowadza się zatem momentami do prób skradania się i panicznych sprintów do pierwszej dostępnej kryjówki, gdy zostaniemy wykryci. A że przeciwnicy do najmądrzejszych nie należą (niektórym wystarczy zamknąć drzwi przed nosem, by przestali się nami interesować), często zdaje to egzamin. Czy jednak stanowi tym samym nad wyraz przyjemną pętlę rozgrywki? Niespecjalnie.
W kropce
Na dobrą sprawę najlepszym elementem gameplayu okazują się zagadki. Nie są wprawdzie przesadnie trudne, ale nadrabiają to zróżnicowaniem, nie obrażając przy tym inteligencji odbiorcy. Może to one będą powodem, dla którego za pół roku przypomnę sobie o Townfallu? Na myśl przyjdzie mi wówczas także atmosfera portowego szkockiego miasteczka, bo to – jak już wspomniałem – za sprawą fotogrametrii wygląda świetnie. Problem w tym, że realizm momentami potęguje wrażenie makietowości i niewielkiej interaktywności świata przedstawionego. Na szczęście odwiedzamy tu kilka różnych lokacji, a w żadnej nie spędzamy na tyle dużo czasu, by się nią zmęczyć. Sama gra z kolei mogłaby być ociupinę krótsza – pierwsze przejście zajmuje ok. 15 godzin. Doskwiera to jednak głównie ze względu na powtarzalność gameplayu.
W zróżnicowaniu doświadczenia nie pomagają też modele potworów – tych mamy zaledwie kilka rodzajów, a ich design także nie robi wielkiego wrażenia. To zresztą wpisuje się w szerszy obraz – to nie jest straszna gra. Nie zmienia tego nawet bardzo dobry sound design czy przyzwoita (choć niezapadająca w pamięć) ścieżka dźwiękowa. Koniec końców Townfall czasem potrafi trzymać w napięciu, jednak częściej podnosi ciśnienie ze względu na drewniany model walki.
I właśnie pod takimi nieudanymi elementami pogrzebane są pomysły niezłe i dobre. Najnowszy spin-off słynnej serii to solidny tytuł, ale nic więcej. Poza oprawą i warstwą techniczną (bugów nie uświadczyłem, a spadki wydajności na bazowym PS5 były bardzo rzadkie) wszystko jest tu co najwyżej okej. Brakuje czegoś, co wywindowałoby Townfalla na wyższy poziom, za to całkiem sporo rzeczy ciągnie produkcję Screen Burn w dół. Same zagadki i przyzwoita fabuła to za mało, by wystawić wysoką ocenę, skoro niedomaga gameplay. Dlatego, choć ostatecznie uważam, że warto poświęcić tej grze czas, tak sądzę też, że ignorując ją, stosunkowo niewiele stracicie – zarówno będąc fanami serii Silent Hill, jak i po prostu gatunku horrorów.
Grę Silent Hill: Townfall wypróbowaliśmy na PS5.
OCENA: 6+
PODSUMOWANIE: Silent Hill: Townfall kusi bardzo dobrą atmosferą, ale nie straszy. Wygląda naprawdę nieźle, nie robiąc zarazem wrażenia interaktywnością. Zaciekawia fabułą, by pozostawić bez przemyśleń po napisach końcowych. Angażuje udanymi zagadkami, frustrując pozostałymi elementami rozgrywki. Koniec końców nie ma w tej grze niczego wybitnego, nie brakuje natomiast rzeczy przeciętnych lub słabych.
PLUSY:
- przyjemne zagadki;
- duszna atmosfera miasteczka St. Amelia;
- świetna warstwa wizualna i bardzo dobry stan techniczny na PS5.
MINUSY:
- irytująca walka;
- nudne skradanie się;
- powtarzalna rozgrywka;
- średni design potworów;
- horror, który nie straszy.
Czytaj dalej
-
3
08.10.2026Pierwszy duży patch do Silent Hill: Townfall naprawia największe problemy gry. Krytyczne uwagi graczy zostały wysłuchane
-
12
30.09.2026Silent Hill: Townfall doczeka się zmian w najbardziej krytykowanym aspekcie. Czy to wystarczy, by poprawić opinie o grze?
-
18
28.09.2026Silent Hill: Townfall nie przyciągnął zainteresowania graczy. Premierowy weekend blednie w porównaniu z Silent Hillem f czy remakiem „dwójki”
-
1
21.09.2026Krytycy zadowoleni z Silent Hill: Townfall. Znamy werdykty pierwszych recenzji
Nic dodać, nic ująć. Przeszedłem wczoraj i już ledwo pamiętam.
A to ciekawe bo widziałem głosy że gra jest właśnie bardzo dobra tylko Konami nawaliło ze słabym marketingiem. Nawiasem mówiąc gra dalej ma mieszane oceny na Steam, 64% recenzji jest pozytywne, z napisanych 2344.
W przypadku mieszanych ocen na Steamie dochodzi kwestia stanu technicznego – gra potrafiła (nie wiem, czy już to naprawili) mieć drobne, regularne ścinki niezależnie od ustawień graficznych i mocy peceta.
A co do tego, że gra dobra – średnia ocen na MC też na to wskazuje (81/100). Dla mnie z tryptyku SH2 Remake, SHf i SHT to właśnie Townfall wypada zdecydowanie najsłabiej.
Regularne ścinki spowodowane są przez Traversal Stutter, zasługa silnika Unreal 5. Ale nie przejmuj się, Wiedźmin 4 też będzie miał. 😀
Tak, jestem świadomy, że to kwestia UE5. Szczęśliwie na PS5 nie występowały takie problemy.
Dziękuję za uczciwą recenzję
Nie ma za co, u mnie tylko takie. 😉
Pograłem chwilę i wywaliłem nie wiem kurde 1 2 3 4 i inne na PC jak wyszły chciało się grać a tutaj hmmm średnio oj bardzo średnio klimat spoko etc ale reszta hmm nie wiem dla mnie po prostu odpada 🙂
Ocena końcowa recenzji i tak lekko zawyżona.
Zawiodłem się, początkowo przez pierwsze 2 godziny dawałem 7, myślę „o, ciekawe – poczucie osamotnienia, smutek, nawet lekko depresyjnie się robiło”, by potem wpaść w ciąg powtarzalnych lokacji, assetów, reskinów (kto grał ten będzie wiedział, vide lokacja „kroplówkowa” i końcowa).
Miasto z niewykorzystanym kompletnie potencjałem, praktyczny brak interaktywności (jak w tych koreańskich horrorach na UE5 typu „the bridge curse”, ładne lokacje, ale nic nie przesuniesz, dotkniesz, przestawisz, przewrócisz, nic). To co masz otworzyć, to otworzysz, nawet jakiś sekretów, po prostu by urozmaicić łażenie od drzwi do drzwi.
Nie uświadczysz wiatru, falujących drzew, śmieci walających się po ulicy, pory dnia, randomowych akcji budujących narrację środowiskową, by dać to poczucie niepokoju, podkreślić złowieszczą atmosferę.
Bohaterowie ok, przekonujący, tacy zwyczajni, cóż jednak po nich jak fabuła napisana na 2 kartkach papieru może (ależ Ryukishi07 w „F” tam się napracował, jakby zobaczył co tu jest, by się zaśmiał chyba).
Ocena spadła mi do 4/10, zawiodłem się. Pomysł wydawania SH co rok, czy co dwa lata (poprawcie mnie ale są chyba takie newsy?) uważam jednak za chybiony. To nie jest i nie powinien być tasiemiec.. Mogę docenić kombinowanie z lokacją, narracją że Silent Hill to metafora, a nie miasto, to czyścieć itp. dopiszcie co uważacie,. Ale nie w ten sposób – gra w cenie koreańskich horrorów typu 79,99 a nie za ponad 2 stówki…Szkoda, do następnego Silenta będę podchodził o wiele ostrożniej (a grałem we wszystkie). Not this way folks…
Gdybym recenzję pisał na świeżo po przejściu, to byłoby gorzej, ale parę kwestii odleżało kilkadziesiąt godzin, poziom irytacji nieco spadł i spojrzałem łagodniej (a przy okazji, wydaje mi się, sprawiedliwiej).
Właśnie przymierzałem się kupić tą gierkę na promocji, bo po wideo recenzjach bardzo spodobał mi się klimat, grafika i zagadki No ale czytając twój komentarz się zniechęciłem tym, że świat jest nie reaktywny i wydaje się sztuczny. Faktycznie jakby świat i jego eksploracja była ciekawa to przymknąłbym oko na słabszą walkę i skradanie się.
Widzisz, to jest tak…
Nrgeek robi wideorecenzję i zachwyca się grą, stawiając ją wyżej niż np. Silent Hill f.
DoDiabłaZgrami mówi, że to bardzo dobra gra, ale Silent Hill bardzo średni.
Wszystko zależy od tego, czego naprawdę szukasz w grach. Wraz z wiekiem, najprawdopodobniej skończyła mi się tolerancja na to, ile mogę grze wybaczyć, co mnie tak naprawdę rajcuje grając, czego oczekuję. Nie ukrywam, fabuła mnie zawsze ciekawi w grach, które odpalam, co do kwestii mechanik „miałem” wielką tolerancję. Obecnie-już nie, a wymieniony właśnie SH:Townfall dla mnie jest bardzo ubogi w wielu aspektach (opisałem je w poprzednim komentarzu).
Zdaję sobie sprawę, że my gracze potrafimy być sporymi hipokrytami. Zjedziemy niektóre gry do spodu, ale jeśli nagle pojawi się gra (albo już wyszła), która nam się podoba to będziemy jej bronić pomimo oczywistych wad, nawet takich które sami hejtujemy.
SH:Townfall mi nie siadł. Jest ubogi w gameplay. Jest jak te koreańskie horrory, których przez ostatnie 2 lata przeszedłem bardzo dużo (vide „Home Sweet Home 1 i 2” albo „The Bridge Curse 1 i 2”, „Incantation” itp.). Bardzo ładne graficznie, ale that’s it. Fabuła również nie jest sztosem, a mówimy o uniwersum SH, tutaj jest „za prosto”. Na końcu miałem takie „aha, że to i to? aha, no doooobra”…
Być może dla Ciebie, będzie to np. 7/10 i bedziesz sie bawił dobrze.
Jeśli masz możliwość, zwłaszcza na komputerze, a nie śpieszy Ci się bardzo żeby ukończyć „na już”, daj sobie szansę po jakiejś dużej obniżce (wyrwać można na niektórych stronach za rozsądną cenę). W hobby takim jak nasz, sugeruj się przede wszystkim swoimi odczuciami. Oczywiście, mnie recenzje POMAGAJĄ, ale wielokrotnie dziękowałem sobie za to, że kupiłem coś i wyrobiłem sobie zdanie – po prostu poczekałem na solidną obniżkę. Może akurat u Ciebie z SH będzie tak samo. A może przyznasz mi rację, kiedy ją ukończysz (czy kupisz teraz, czy za długi długi długi popromocyjny czas).
W końcu gracze są graczami 🙂
brak doświadczenia życiowego u recenzenta i tyle. przeszedłeś grę na 100%? wszystkie 3 zakończenia + 2 bonusowe? łącznie ok. 45h z platyną.
Ale co by to zmieniło? Czy przy drugim, trzecim albo bonusowym zakończeniu projekty potworów albo mechanika walki by się poprawiły? Raczej nie sądzę.
To jest recenzja, nie poradnik, gra się się do końca lub tyle ile masz czasu do deadline’u, proste no nie?
Słusznie prawi, wszak dodatkowe 20h w grze, w której rozgrywka jest irytująca, podbiłaby ocenę. A jeśli nie, to na pewno zrobiłyby to zakończenia UFO lub z psem.
Kurczę, niby Szkocja to moje klimaty, ale jakoś mnie jednak do tej gry nie ciągnie. Co prawda z horrorami ogólnie mi nie po drodze, ale jakoś SHf mnie ciekawi na tyle, że teraz jak już zdążyli przez rok połatać, to tylko czekam na jakąś sensowną promkę na GOG-u, żeby zakupić i zagrać.
A Townfall? Cierpliwie poczekam aż dadzą na Epicu.